مطلع انوار ج7

مُحرِم گردد.» ”فَإنَّما مَثَلُ ذلک مَن صَلَّی فی السَّفر أربعًا و تَرَکَ اثنَتَین.“ و این ذیل به وضوح می‌رساند که «دون» به معنی جلوتر و قبل است. همان‌طور که اگر کسی در سفر بخواهد به جهت تقرّب به خدا نمازش را بیشتر از دو رکعت بخواند باطل است, زیرا خلاف امر رفتار کرده است؛ همین‌طور کسی که بخواهد به جهت تحمّل مشاقّ احرام در این نُسک خود را به زحمت بیشتری افکند و قبل از میقات محرم گردد احرامش باطل است، زیرا خلاف امر رفتار کرده است.

 و شاهد بر این مراد از روایات, آن می‌باشد که خِرّیت حدیث, صاحب وسائل, آنها را در باب «عدم جواز الإحرام قبل المیقات» ذکر نموده است.

 از همۀ اینها که بگذریم،‌ اعتبار در این ‌موضوع با این مرام موافقت ندارد؛ چرا که شخصی که از جُدَّه مستقیماً رو به کعبه می‌تواند بیاورد، راه او را مُعوَج نمودن و یا به جُحفه که در شمال است کشاندن و پس از آن به مکّه سرازیر کردن, و یا به یَلملَم که در جنوب است روانه ساختن و سپس وی را به مکّه بالا آوردن, خلاف مذاق حرکت به سوی صراط مستقیم، و مُفاد شریعت سمحه سهله می‌باشد.

نتیجة البحث: کفایة الإحرام للمسافرین من طریق جُدّة من بَدو الحرم

 امّا احرام وی از بَدو حرم (حَدَّه) مانند سایرین از حجّاج به حجّ استحبابی و یا وجوبی که وظیفه‌شان مانند اهل مکّه می‌باشد و مکّی محسوب می‌گردند, بلامانع به نظر می‌رسد.

 و این در صورتی است که بخواهیم به ادلّه و أمارات مطلب را حلّ کنیم؛ و امّا در صورت رجوع به اصل، «اصالة عدم وجوب الإحرام قبل الحرم» محکَّمةٌ بلاإشکال، کما تمسَّکَ بها الأعلام فی نظیر هذه المسأله.

 و محصّل البحث: برای حجّ قِران و إفراد استحباباً، یا به نذر و شبهه از آفاق بعیده، و برای حجّ تمتّع که ابتداء به عمره می‌گردد، برای مسافرین از راه جُدَّه احرام از بدو دخول حرم لازم می‌باشد.¹