جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهمترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهمالسلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
140و قال الشیخ فی المبسوط، الطبع الحروفی، مجلّد ٢، صفحة ٢:
«و علی الإمام أن یغزُوَ بنفسه أو بسَرایاه فی کلّ سنةٍ دفعةً حتّی لا یَتَعطّلَ الجهادُ.»
و قال فی صفحة ٨: «و إذا اجتمعَت الشُّروط الّتی ذکرناها فی مَن یَجب علیه الجهادُ، فلا یجب علیه أن یُجاهِد إلّا بأن یکون هناک إمامٌ عادلٌ أو مَن نَصَبه الإمامُ للجهاد ثمّ یَدعوهم إلی الجِهاد، فیجب حینئذٍ علی من ذکرناه الجهاد. و متی لم یکن الإمام أو1 من نَصَبه الإمامُ، سَقَط الوجوبُ بل لا یَحسُن فعلُه أصلًا. اللهُمّ إلّا أن یَدْهَمَ2 المسلمین أمرٌ یُخاف معه علی بَیضَةِ الإسلام و یُخشیٰ بَوَارُه، أو یُخاف علی قومٍ منهم.»
إلی أن قال:
«و الجِهادُ مع أئمّة الجَور أو من غیر إمامٍ أصلًا خطأٌ قبیحٌ یَستحِقّ فاعلُه به الذّمَّ و العقابَ؛ إن أُصیب لم یُؤجَرْ، و إن أصاب کان مأثوما.
و متی جاهدوا مع عدمِ الإمام و عدم مَن نصَبه فظفروا و غَنِموا، کانت الغنیمةُ کلُّها للإمام خاصّةً، و لا یَستحِقّون هم منها شیئًا أصلا.
و المرابطةُ3 فیها فضلٌ کثیرٌ و ثوابٌ جزیل إذا کان هناک إمامٌ عادل؛ و حدُّها ثلاثةُ أیّامٍ إلی أربعین یومًا، فإن زاد علی ذلک کان جِهادًا.»4 ـ انتهی موضع الحاجة.5
راجع به اشتراط جهاد به إذن الإمام علیه السّلام
در کشف الغطاء، کتاب الجهاد، صفحه ٣٨٣ راجع به جهاد با کفّار برای
- خ ل: و لا.
- دَهَمَهُ ـَ و دَهِمَهُ ـَ دَهمًا الأمرُ: غَشِیَهُ.
- رابَطَ رِباطًا و مرابَطَةً الأمَر: واظب علیه. [رابَطَ] الجیشُ: لازم تُخومَ العَدُوّ.
- المبسوط، ج ١، ص ٢ ـ ٨.
- جنگ ١٨، ص ١٣٣ ـ ١٣٨.

