مطلع انوار ج7

 «واللَهِ ما الإمامُ إلّا القائمَ بالقِسط، الحاکمَ بالکتاب، الحابِسَ نفسَه علی ذات الله تعالی.»¹و²

حاکم فقیه باید قبل از تربیت مردم به تربیت خود پردازد

 والی ولایت و حکومت، باید فقیه اعلم و متّصل به خدا باشد و از ربط با عالم غیب غافل نشود و ریسمانش از بالا بریده نگردد و مراجعات و هیاهوی عالم کثرات و غوغای افکار و اهواء و انظار، وی را بدین سو نکشاند. شب‌ها با قدم راستین در محراب عبادت از حقایق آن عالم دریابد و در خود ذخیره کند و روز در عالم کثرت از آن ذخیره مصرف کند.

 ﴿إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيۡلِ هِيَ أَشَدُّ وَطۡ‍ٔٗا وَأَقۡوَمُ قِيلًا * إِنَّ لَكَ فِي ٱلنَّهَارِ سَبۡحٗا طَوِيلٗا﴾.³

 در عدة الداعی، ابن فهد حلّی از حضرت سیّدة النساء سلام الله علیها روایت است که فرمود:

 «مَن أصعَدَ إلی اللهِ خالِصَ عبادتِه، أهبَطَ اللهُ إلَیه أفضَلَ مَصلحَتِه.»⁴

 ابن ابی‌الحدید در آخر نهج البلاغه پس از اتمام شرح حِکَم أمیرالمؤمنین علیه السّلام، خودش ٩٩٨ حکمت از حِکَم منسوبه به آن حضرت را اضافه کرده است و در حکمت ١١٥ چنین آورده است که:

 «یَنبَغی لمَن وَلِیَ أمرَ قوم، أن یَبدأ بتقویمِ نفسه قبل أن یَشرَعَ فی تقویم رَعِیَّته؛ و إلّا کان بمنزلة مَن رامَ استِقامَةَ ظِلِّ العَمودِ قبلَ أن یَستَقیمَ ذلک العود.»⁵و⁶