مطلع انوار ج7

فقراتی از نامۀ حضرت به مالک اشتر در عبادات شخصیّۀ خویش

 حضرت أمیرالمؤمنین در نهج البلاغه، در رسالۀ ٥٣ که به مالک اشتر در وقت انتصابش به حکومت مصر می‌نویسند و مفصّلاً وظایف او را در هر موضوع شرح می‌دهند، در اواخر آن می‌فرمایند:

 «ثُمّ أُمورٌ مِن أُمورِک لابُدَّ لک مِن مباشَرَتها؛ منها: إجابةُ عُمّالک بما یَعیَیٰ عنه کُتّابُک؛ و منها: إصدارُ حاجاتِ النّاس یومَ وُرودِها علیک ممّا تَحرَجُ به صدورُ أعوانک، و امضِ لکلّ یومٍ عَمَلَه؛ فَإنّ لکلّ یومٍ ما فیه.»

 [و] می‌فرماید: «و اجعَل لنفسک فیما بینَک و بینَ اللهِ أفضلَ تلک المَواقیتِ و أجزَلَ تلک الأقسامِ، و إن کانَت کلُّها لِلهِ، إذا صَلُحَت فیها النیّةُ، و سَلِمَت منها الرعیّة.

 و لیَکُن فی خاصّة ما تُخلِصُ به لِله دینَک إقامةُ فَرائضِه الّتی هی له خاصّةً؛ فأعطِ اللَهَ مِن بَدَنِک فی لیلک و نهارک، و وَفِّ ما تقرّبتَ به إلی الله مِن ذلک کامِلًا غیرَ مَثلومٍ و لا مَنقوصٍ بالغًا مِن بَدَنک ما بلغ.»

 تا می‌رسد به اینجا که می‌فرماید: «و إیّاک و الإعجابَ بنفسک، و الثّقةَ بما یُعجِبُک منها، و حُبّ الإطراء¹؛ فإنّ ذلک مِن أوثَقِ فُرَصِ² الشّیطان فی نفسه، لیَمحَقَ ما یکون مِن إحسان المُحسنین.»

 تا می‌فرماید: «أملِکْ حَمیّةَ أنفِک، و سَورَةَ حَدِّک، و سَطوَةَ یدک، و غَربَ³ لسانک، و احتَرِس مِن کلّ ذلک بکفِّ البادرةِ و تأخیر السّطوة، حتّی یَسکُنَ غضبُک، فتَملِکَ