اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج7

فقه و اصول

151٬897
مطلع انوار

جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود.  مهم‌ترین مباحث این مجلّد:  • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت  • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهم‌السلام  • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن.   • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی.  • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.

سرای جاوید

مطلع انوار ج7

185
  • الّتی لا تُرَدّ فیها دعوةٌ إلّا دعوةُ عَریفٍ أو دعوةُ شاعرٍ أو دعوةُ عاشِرٍ أو صاحبِ عَرطَبةٍ أو صاحبِ کُوبة.»1

  •  ١١. قال الحسن: «کنتُ أُطیلُ القُعودَ فی المخرَج لِأسمعَ [غناءَ] بعض الجیران.» قال: «فدخلتُ علی أبی‌عبداللَهِ علیه السّلام، فقال لی: ”یا حسن! ﴿إِنَّ ٱلسَّمۡعَ وَٱلۡبَصَرَ وَٱلۡفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَـٰٓئِكَ كَانَ عَنۡهُ مَسۡ‍ُٔولٗا﴾؛2 السّمعُ و ما وَعَی، و البصرُ و ما رأیٰ، و الفؤادُ و ما عُقِد علیه.“»3

  •  ١٢. قال [أباعبدالله علیه السّلام]: «الغِناءُ یوجِب النِّفاقَ، و یُعقِب الفقرَ.»4و5

  • [نظریّۀ شیخ انصاری در باب غنا]

  •  مرحوم شیخ انصاری در آخر بحث حرمت غنا از مکاسب محرّمه، در ردّ کسانی ‌که استدلال به جواز غنا در مراثی کرده‌اند و دلیلش را بعض متأخّری المتأخّرین، عمومات ادلّۀ ابکاء و رثا شمرده‌اند، می‌فرماید:

  •  «و أمّا الثالث ـ و هو اختصاص الحرمة ببعض أفراد الموضوع ـ: فقد حُکی فی جامع المقاصد قولًا لم یُسَمّ قائلُه باستثناء الغناء فی المراثی نظیرَ استثنائِه فی الأعراس، و لم یذکر وجهَه. و ربّما وجَّهَه بعضٌ من متأخّری المتأخّرین لعمومات أدلّة الإبکاء و الرّثاء، و قد أخذ ذلک ممّا تقدّم من صاحب الکفایة من الاستدلال بإطلاق أدلّة قراءة القرآن.

  •  

    1. الخصال، ج ١، ص ٣٣٧؛ وسائل ‌الشّیعة، ج ١٧، ص ٣١٥، با قدری اختلاف.
    2. سوره الإسراء (١٧) آیه ٣٦.
    3. تفسیر عیاشی، ج ٢، ص ٢٩٢؛ وسائل ‌الشّیعة، ج ١٧، ص ٣١١.
    4. الاثنی عشریة، ص ١٣٧؛ الحدائق الناضرة، ج ١٨، ص ١٠٥، با قدری اختلاف.
    5. جنگ ١، ص ٦٤ ـ ٦٧.
/ 10