جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهمترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهمالسلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
66* أُوْلَـٰٓئِكَ جَزَآؤُهُم مَّغۡفِرَةٞ مِّن رَّبِّهِمۡ وَجَنَّـٰتٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَا وَنِعۡمَ أَجۡرُ ٱلۡعَٰمِلِينَ﴾؛1 قالَ: ”حَسَنَةٌ و لَیسَت إیّاها.“
قالَ: ثُمّ أحْجَمَ النّاسُ؛ فَقالَ: ”[ما لَکُم] یا مَعشَرَ المُسلِمینَ؟“ قالوا: لا واللَهِ ما عِندَنا شَیءٌ!
قالَ: ”سمِعتُ رسولَ اللَهِ یقولُ: أرجَی آیَةٍ فی کِتابِ اللَهِ: ﴿وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ طَرَفَيِ ٱلنَّهَارِ وَزُلَفٗا مِّنَ ٱلَّيۡلِ إِنَّ ٱلۡحَسَنَٰتِ يُذۡهِبۡنَ ٱلسَّئَِّاتِ ذَٰلِكَ ذِكۡرَىٰ لِلذَّ ٰكِرِينَ﴾؛2 و قَرَأ الآیَةَ کُلَّها، و قالَ:
یا عَلیُّ! والّذی بَعَثَنی بِالحَقِّ بَشیرًا و نَذیرًا، إنّ أحَدَکُم لَیَقومُ إلی وضُوئهِ فتَساقطُ عَن جَوارِحِه الذُّنوبُ؛ فَإذا استَقبَلَ اللَهَ بِوَجهِه و قَلبِه لَم یَنفَتِل عَن صَلاتِه و علیه مِن ذُنوبِه شَیءٌ کَما وَلَدَتهُ أُمُّه؛ فَإن أصابَ [شَیئًا] بَینَ الصّلاتَینِ کانَ لَهُ مِثلُ ذلِکَ حَتّی عَدَّ الصّلَواتِ الخَمسَ.
ثُمّ قالَ: یا عَلیُّ! إنّما مَنزِلَةُ الصّلَواتِ الخَمسِ لأُمَّتی کَنَهرٍ جارٍ علَی بابِ أحَدِکُم؛ فَما یظُنّ3 أحَدُکُم لَو کانَ فی جَسَدِه دَرَنٌ ثُمّ اغتَسَلَ فی ذلِکَ النّهرِ خَمسَ مَرّاتٍ فی الیَومِ؟ أ کانَ یَبقیٰ فی جَسَدِه دَرَنٌ؟ فکَذلِکَ واللَهِ الصّلَواتُ الخَمسُ لأُمَّتی!“»4
قَولِه: فأحْجَمَ القَومُ: أی نَکَصوا و تَأخَّروا وتَهَیَّبوا أخذَهُ.5
١٠. فی صلاة مصباح الفقیه، مجلّد ٢، صفحة ٣٦٥، سطر ٩:
- سوره آل عمران (٣) آیه ١٣٥ و ١٣٦.
- سوره هود (١١) آیه ١١٤.
- خ ل: ظَنّ.
- بحار الأنوار، ج ٧٩، ص ٢٢٠؛ تفسیر عیّاشی، ج ٢، ص ١٦١.
- جنگ ١، ص ٨٢ ـ ٨٤.

