جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» می‌باشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهم‌ترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهم‌السلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
73بِرَشَّةٍ مِن دَمِهِ المُطَهَّرَة *** طَهَّرَهُ اللهُ لِعَبدٍ ذَکَرَه وَ هْیَ بُیوتٌ أذِنَ اللهُ بِأنْ *** تُرفَعَ حَتَّی یُذکَرَ اسْمُهُ الحَسَن وَ مِن حَدیثِ کَربَلا وَ الکَعبَةِ *** لِکَربَلا بانَ عُلُوُّ الرُّتبَة وَ غَیرُها مِن سائِر المشاهِدِ *** أمثالُها بِالنَّقلِ ذِی الشَواهِدِ فَأدِّ فی جَمیعِها المُفتَرَضا *** و النَّفلَ وَ اقضِ ما عَلَیکَ مِن قَضا وَ راعِ فیهِنَّ اقتِرابَ الرّمسِ1 *** و آثِرِ الصَّلاةَ عِندَ الرَّأسِ و النَّهیُ عَن تَقَدُّمٍ فیها أدَب *** و النَّصُ فی حُکمِ المُساواتِ اضطرب وَ صَلِّ خَلفَ القَبرِ فالصَّحیحُ *** کَغَیرِهِ فی نَدبِها صَریحٌ وَ الفَرقُ بَین هَذِهِ القُبورِ *** و غَیرِها کالنُّورِ فَوق الطّورِ2 فالسَّعیُ لِلصَّلاةِ عِندَها نُدِبْ *** و قُربُها بل اللُّصوقُ قَد طُلِب وَ الاتِّخاذُ قِبلَةً و إن مُنِع *** فَلَیسَ بِالدّافِعِ إذنًا قَد سُمِع3و4 [روایت امام صادق علیه السّلام برای رها شدن از وسواس]
فی الوسائل عن الکافی، عن السّکونی، عن أبی‌عبدالله علیه السّلام، قال:
«أتَی رَجُلٌ النّبیَّ صلّی الله علیه و آله و سلّم فَقالَ: یا رسولَ اللَه! أشکو إلیک ما ألقَی من الوَسوَسة فی صَلاتی، حتّی لا أدری ما صَلَّیتُ من زِیادَةٍ أو نُقصانٍ؟ فَقالَ: ”إذا دَخَلتَ فی الصّلاةِ، فَاطعُن فَخِذَکَ الأیسرَ بإصبَعِکَ الیُمنیٰ المسبِّحَةِ، ثمّ قُل: بِسمِ
- مصباح المنیر: «الرّمس: التراب؛ تسمیةٌ بالمصدر، ثمَّ سُمِّی القبرُ به.»
- الطور: الجبل، فناء الدار.
- الدرّة النجفیّة، ص ١٠٠. جهت اطّلاع بیشتر پیرامون این اشعار و ترجمۀ آن رجوع شود به روح مجرد، ص ٢٥٨.
- جنگ ١٣، ص ٥٣.