مطلع انوار ج7

احتجّ ابن‌إدریس بالإجماع علی استحباب الأذان لکلّ صلاةٍ، خرج عنه المُجمَعُ علیه، فیبقی الباقی علی العموم.

و الجواب: الأدلّة الّتی ذکرناها تُخرِج صورةَ النّزاع عن الإجماع.¹ ـ انتهی کلام العلّامة.

 أقول: لا یخفی أنّ ما استدلّ (ره) علی مذهبه یقتضی عدم جواز الأذان، لا الکراهة؛ لأنّه ما لم یَثبُت عن الشرع، فهو بدعةٌ محرَّمٌ، کما ذهبنا إلیه؛ فلا تغفل.²

سُوَر طِوال و مِئین و مفصّل

 از حضرت علاّمه طباطبایی ـ مدّ ظلّه ـ دربارۀ این حدیث سؤال کردم، (در روز جمعه ١٨ شعبان المعظّم یک هزار و سیصد و نود و نه هجریّه قمریّه در مشهد مقدّس رضوی سلام الله علیه):

 در صلاة جواهر در باب استحباب قرائة السورة بعد الحمد فی النّوافل فرماید: «روَی الکلینی بسنده إلی سعد الإسکاف أنّه قال: قال رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”أُعطیتُ السُوَرَ الطِّوالَ مکانَ التوراة، و السُنَنَ مکانَ الإنجیل، و المَثانیَ مکانَ الزَّبور، و فُضِّلتُ بالمفصَّل ثَمانٍ و ستّینَ سورةً، و هو مُهَیمنٌ علی سائر الکتب.“ (شصت و هشت سورۀ مفصّلات از سورۀ محمّد است تا آخر قرآن.)

 فرمودند: «امّا سوَر طوال: مقصود هفت سورۀ بزرگ از اوّل قرآن بوده است که رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم آنها را طِوال نامید، و عبارت‌اند از: سورۀ بقرة، آل عمران، نساء، مائدة، أنعام، أعراف و یونس. لکن عثمان سورۀ انفال و توبه را بر سورۀ یونس مقدّم داشت و در وقت جمع‌آوری قرآن جای آنها را قبل از سورۀ یونس قرار