مطلع انوار ج7

بِهِۦ مَن يَشَآءُ وَمَن يُضۡلِلِ ٱللَهُ فَمَا لَهُۥ مِنۡ هَادٍ﴾. در این آیه مبارکه به تمام کتاب منزّل که أحسنُ الحدیث و قرآن است، مثانی اطلاق شده است. و امّا متشابه که در این آیه ذکر شده است به معنای یشبه بعضه بعضاً می‌باشد؛ یعنی تمام این کتاب از یک سنخ کلام بوده، و تمام آن با تمام آن شباهت دارد. و این غیر از متشابهی است که در قبال محکم آمده است: ﴿هُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ مِنۡهُ ءَايَٰتٞ مُّحۡكَمَٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلۡكِتَٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَٰبِهَٰتٞ﴾؛¹ زیرا محکم آن است که معنایش واضح و روشن است، و متشابه آن است که چنین نیست و احتیاج به تأویل و تفسیر دارد.»²

[جواز سجده بر ارض]

 آقای حاج سیّد مهدی روحانی گفتند: «من به یک نفر از مصری‌های سنّی که منکر سجده بر سنگ بود گفتم: جواز السجدة علی الأرض أو علی ما أنبتت من الأرض مجمَعٌ بین فِرَق المسلمین. و استحباب السجدة علی الأرض أو علی ما أنبتت من الأرض مستحبٌّ عند مالک. و هذا الاستحباب إلزامیٌّ و وجوبیٌّ عند الجعفریّة. فقبل ذلک المصریّ و استبشر.»³

مسائلی دربارۀ صلاة جمعه

 در علل الشّرایع، طبع نجف، [جلد ١] صفحه ٢٦٥، ضمن حدیث طویلی ـ که تقریباً بیست و چهار صفحه را استیعاب می‌کند، و این حدیث ٩، از باب ١٨٢ علل الشّرایع وأُصول الإسلام است؛ و روایت مسندی از فضل بنِ شاذان از حضرت