مطلع انوار ج7

 فقال رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”فی سلامةٍ من دینک.“ ثمّ قال: ”یا عَلیُّ! مَن قتَلک فقد قتَلنی‌، و مَن أبغَضَک فقد أبغَضَنی‌؛ لأنّک منّی‌ کنفسی‌، و طینتُک من طینتی‌، و أنت وصیّی‌ و خلیفتی‌ علی أُمّتی.“»

 أقول: إنّ الشیخ البهائی نقل هذه الروایة بسنده المتصل عن محمّد بن علیّ بن الحسین بن بابویه القمّی شیخنا الصدوق ـ رحمه الله ـ، و لکنّ الصدوق لم ینقُلها فی کتاب الفقیه. لکنّ الحبر الأعلم المحقّق الفیض الکاشانی ـ رحمه الله ـ نقل هذه الروایة فی الوافی¹ فی باب فضل شهر رمضان فی المجلّد الثانی، فی کتاب الصوم، صفحة ٥٣، و نسبها إلی الصدوق فی کتاب عَرض المجالس، عن أحمد بن الحسن القطان؛ الخ.

 أقول: کتاب عرض المجالس، همان کتاب أمالی است، که در صفحه ٥٨ این روایت را نقل می‌کند. این فقرات در ذیل آن است: «پس از این که حضرت فرمود: ”فی سلامةٍ من دینِک.“ ثمّ قال صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”یا علیُّ! مَن قتَلک فقد قتَلنی، و مَن أبغضک فقد أبغَضَنی، و مَن سَبَّک فقد سبَّنی؛ لأنّک منّی کنفسی، روحُک من روحی، و طینتُک من طینتی. إنّ الله تبارک و تعالی خلَقنی و إیّاک، و اصطفانی و إیّاک، و اختارَنی للنبوَّة، و اختارَک‌ للإمامة؛ فمَن أنکر إمامتَک، فقد أنکر نبوَّتی. یا علیُّ! أنت وصیّی، و أبو وُلدی، و زوجُ ابنتی، و خلیفتی علی أُمّتی فی حیاتی و بعدَ موتی. أمرُک أمری، و نهیُک نهیی. أُقسِم بالّذی بعثنی بالنّبوَّة و جعَلنی خیرَ البَریّة، أنّک لَحجّةُ الله علی خلقِه، و أمینِه علی سرِّه، و خلیفتُه علی عباده.“»²و³