
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
145الطبرانی فی الأوسط بسند صحیح علی شرط الشیخین کما فی شرح المواهب، مجلّد 3، صفحة 202 و الشّرف المؤبّد، صفحة 58).
و هی کانت تُقَبِّل رأسَ فاطمة و تَقول: یا لیتنی شعرةً فی رأسکِ (نزهة المجالس، مجلّد 2، صفحة 227). [و کیف یرتضی قومُه لنشرَ هذه القارصةِ و القرآنُ أوجَبَ علی الأُمّة مودّةَ العترة النبویّة؟] و من المُتسالَم علیه بین المسلمین أنَّ آیةَ الإیمان و النّفاق فی شِرعة النَّبیِّ المحبوبِ حُبُّ علیٍّ و بغضُه کما یأتی حدیثُه.
[و قَد اتّفقَت الأُمّةُ علی ما مرّ فی حدیث الغدیرِ من قول رسول اللَه صلّی الله علیه و آله و سلّم فی علیٍّ: «اللهمّ والِ مَن والاه، و عادِ مَن عاداه.»
و صحّ عن النبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم قوله: «مَن أحبَّ علیًّا فقد أحبَّنی، و من أبغض علیًّا فقد أبغَضَنی، و مَن آذَی علیًّا فقد آذانی، و مَن آذانی فقد آذَی الله.»]
و در صفحه 26 گوید:
قال صلّی الله علیه و آله و سلّم فی عترته: «لا یُحبُّهم إلّا سعیدُ الجَدّ طیِّبُ المَولد؛ و لا یُبغِضُهم إلّا شَقِیُّ الجَدّ رَدِیءُ الوِلادة» (الریاض النضرة، مجلّد 2، صفحة 189).
و قد ورد من طریق الثّقات: أنَّ علیًّا لا یُبغِضُه أحدٌ قطُّ إلّا و قد شارَکَ إبلیسُ أباه فی رَحِم أُمِّه (تاریخ الخطیب، مجلّد 3، صفحة 289).
و أخرج الحافظ الجزری عن عبادة الصَّامت قال: «کنّا نَبورُ أولادَنا بحُبّ علیِّ بن أبیطالب رضی الله عنه، فإذا رأینا أحدَهم لا یُحِبّ علیَّ بن أبیطالب، عَلِمنا أنّه لیس منّا و أنّه لغیر رشدة.» ثمّ قال الحافظ: «و هذا مشهورٌ مِن قدیم و إلی الیوم أنّه ما یُبغِض علیًّا رضی الله عنه إلّا وَلَدُ زِنًا» (أسنی المطالب، صفحة 8).
در الغدیر، جلد 3، از صفحه 29 تا صفحه 56 دربارۀ ابن الرّومی متوفّی 283
