مطلع انوار ج8

مِن سَفکِ دَمِه و أن یُؤدِّیَ الجِزیةَ عن یدٍ و هم صاغِرون مُثِّل لی أُمَّتی فی الطِّین، فمرَّ بی أصحابُ الرَّایات، فاستَغفَرتُ لعَلیٍّ و شیعتِه» (أخرجَه الهیثمی فی مجمع الزّوائد: مجلّد 9، صفحة 172).

 11. قال رَسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: «شفاعتی لأُمَّتی مَن أحَبَّ أهْلَ بَیتی، و هم شِیعَتی» (تاریخ الخطیب، مجلّد 2، صفحة 146).¹

مفاد حدیث ثقلین وجود امام تا روز قیامت است

 در جلد 3 الغدیر، صفحه 80 پس از ذکر حدیث ثقلین (”إنّی تارکٌ أو مُخلِّفٌ فیکم الثِّقلَین، أو الخَلیفتَیْن، ما إن تَمَسَّکتم به لن‌تضلّوا بعدی: کتابَ الله و عترتی أهلَ بَیتی. و إنّهما لن یَفتَرِقا حتّی یَرِدا عَلَیَّ الحوضَ“) گوید:

 «و هذا الإمام الزرقانی المالکی یَحکی فی شرح المواهب، مجلّد 7، صفحة 8 عن العلّامة السّمهودی أنّه قال: هذا الخبرُ یُفهِم وجودَ مَن یکون أهلًا للتَّمسُّک به مِن عترتِه فی کلّ زمانٍ إلی قیام السّاعة؛ حتّی یَتوجَّهَ الحثُّ المذکورُ علی التمسّک به، کما أنّ الکتاب کذلک، فلذا کانوا أمانًا لأهل الأرض، فإذا ذَهَبوا ذَهَبَ أهلُ الأرض، الخ.»

 در الغدیر، جلد 3، صفحه 103 و 104، دربارۀ سقیفه و بیعت با ابوبکر از استاد عبدالفتّاح عبدالمقصود در کتابش به نام: الإمام علیّ بن أبی‌طالب، صفحه 225 مطالبی را آورده است و دربارۀ این داستان به الإمامة و السیاسة، جلد 1، صفحه 13؛ و تاریخ طبری، جلد 3، صفحه 198؛ و عقدالفرید، جلد 2، صفحه 257؛ و تاریخ أبی‌الفداء، جلد 1، صفحه 165؛ و تاریخ ابن شحنة در حوادث سنۀ 11؛ و شرح ابن أبی‌الحدید: جلد 2، صفحه 19 ارجاع می‌دهد.²