
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
156[المحدّث فی الاسلام]
و در [الغدیر، جلد 5] صفحه 44 آورده است که:
قال القرطبی فی تفسیره، مجلّد 12، صفحة 79: قال ابنُعطیّة: و جاء عن ابنعبّاس أنّه کان یَقرأ: و ما أرسلنا مِن قبلک من رسولٍ و لا نبیٍّ و لا محدَّث. ذکره مسلمة بن القاسم بن عبدالله، و رواه سفیان عن عمرو بن دینار عن ابن عبّاس.1
دربارۀ علم غیب امام
در الغدیر، جلد 5، صفحه 58 راجع به علم غیب امام علیه السّلام آورده است:
«قال الإمام أبیالحسن موسی الکاظم علیه السّلام مجیبًا یحیی بن عبدالله بن الحسن، لمّا قاله: جُعِلتُ فداک! إنَّهم یَزعَمون أنَّک تَعلَمُ الغیبَ!
فقال علیه السّلام: ”سبحانَ الله! ضَع یدَک علی رأسی! فوالله ما بَقِیَت شَعرةٌ فیه و لا فی جَسَدی إلّاَ قامَت!“ ثمّ قال: ”لا والله! ما هی إلّا وِراثةٌ عن رَسولِ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم“ (أخرَجَه شیخنا المفیدُ فی المجلس الثالث مِن أمالیه).»
و در صفحه 60 آورده است:
فیما أخرجوه عن حذیفة بن الیمان، قال: أعلَمُه رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم بما کان و ما یکون إلی یومِ القیامة.
و ما أخرجه أحمدُ إمامُ مذهب الرجل (ابنتیمیّه) فی مُسنده، مجلّد 5، صفحة 388 عن أبیادریس، قال: سَمِعتُ حذیفةَ بن الیمان یقول: والله! إنِّی لأعلَمُ النّاس بکلِّ فتنةٍ هی کائنةٌ فیما بینی و بین السَّاعة.
- ـ جنگ 16، ص 6.
