مطلع انوار ج8

 و روی أنّ عُیینةَ بن حصن الفزاری قال لعُمر: احتَرِسْ أو أَخرِجِ العَجَمَ مِن المدینة؛ فإنِّی لا آمَنُ أن یَطعَنک رجلٌ منهم فی هذا الموضع! و وَضَعَ یدَه فی الموضع الّذی طَعَنَه فیه أبولؤلؤة.¹

[نقل الجنائز إلی المشاهد]

 و [الغدیر، جلد 5] از صفحه 66 تا صفحه 85 دربارۀ جواز نقل جنائز بحث کرده است که: تمام مذاهب اربعه چه قبل از دفن و چه بعد از دفن در صورت شرائطی آن را جایز می‌شمارند؛ و بسیاری از اصحاب رسول الله و تابعین و بزرگان از اعلام و علماء‌ که قبل از دفن، جنازۀ آنها را از محلّ فوت به محلّ دیگری برده‌اند، یک به یک نام می‌برد؛ و نیز هفتاد نفر از صحابه و تابعین و خلفاء و وزراء و غیرهم را که بعد از دفن به محلّ دیگری منتقل کرده‌اند و در آنجا دفن کرده‌اند، یکایک با ذکر نام و خصوصیات می‌شمرد.²

جنائزی که بعد از دفن منتقل شده‌اند

 و در [الغدیر، جلد 5] صفحه 67 و 68 گوید: 

 «و تراه (أی: نقل الجنائز) کان مشروعًا فی الشَّرایع السّالفة؛ فقد مات آدمُ علیه السّلام بمکّة و دُفِن فی غار أبی‌قُبیس، ثمّ حَمَلَ نوحُ تابوتَه فی السّفینة، و لمّا خَرَجَ منها دَفَنَه فی بیت المقدس،³ و فی أحادیث الشّیعة أنّه دَفَنَه فی النّجف الأشرف.

 و مات یعقوبُ بمصر و نُقِل إلی الشّام،⁴ و نَقَلَ النّبیُّ موسی علیه السّلام جثّةَ