مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
162تَآلیفِه القیّمةِ،1 و هناک ثالثٌ یُترجِمه بعُجَره و بُجرَه و یُعرِّفه للملأ ببِدَعِه و ضلالاتِه.
و قد أصدر الشامیّون فُتیًا، و کتب علیها البرهانُ ابن أبی‌الفرکاخ الفزاری نحو أربعین سطرًا بأشیاء، إلی أن قال بتکفیره، و وافَقَه علی ذلک الشهابُ بن جهبل، و کتَبَ تحت خطِّه کذلک المالکیُّ، ثمّ عرضت الفُتیا القاضِیَ القضاة الشَّافعیّة بمصر البدر بن جماعة، فکتب علی ظاهر الفتوی: الحمدلله. هذا المنقولُ باطنُها جوابٌ عن السّؤال عن قوله: إنَّ زیارَة الأنبیاء و الصّالحین بدعةٌ: و قد نَقل جماعةٌ من العلماء أنَّ زیارةَ النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم فضیلةٌ و سُنَّةٌ مجمعٌ علیها، و هذا المُفتی المذکورُ ـ یعنی: ابن تیمیّة ـ ینبغی أن یُزجَر عن مثل هذه الفتاوی الباطلةِ عند الأئمّة و العلماء، و یُمنَع مِن الفتاوی الغریبة، و ُیُحبَس إذا لم یمتنع مِن ذلک، و یُشهَر أمرُه؛ لیحتفظ الناسُ مِن الاقتداء به.
و کتَبَه محمّدُ بن إبراهیم بن سعد الله بن جماعة الشافعیّ.
و کذلک یقول محمّد بن الجریری الأنصاری الحنفی: لکن یحبس الآن جزمًا مطلقًا.
و کذلک یقول محمّدُ بن أبی‌‌بکر المالکی: و یُبالِغ فی زَجرِه حسبما تَندَفع تلک المفسدةُ و غیرُها مِن المفاسد. و کذلک یقول أحمدُ بن عمر المقدّس الحنبلی.
راجِعْ دفعَ الشّبه [صفحة] 45 ـ 47. و هؤلاءُ الأربعة هم قضاة قضاة المذاهب الأربعة بمصر أیّام تلک الفتنة فی سنة 726.
در الغدیر، جلد 5، از صفحه 87 تا صفحه 89 نامه‌ای را که معاصر او: ذهبیّ
- ـ کالصّواعق الإلهیّة فی الرِّد علی الوهّابیّة للشیخ سلیمان بن عبدالوهّاب فی الردّ علی أخیه محمّد بن عبدالوهاب النّجدی، و الفتاوی الحدیثة [الحدیثیة] لابن حجر، و المواهب اللدنیّة للقسطلانی، و شرح المواهب للزرقانی، و کتبٌ أخری کثیرة.