مطلع انوار ج8

به او نوشته است و شدیداً اعتراض کرده و او را ضالّ و گمراه و مُبْدع خوانده است آورده است.

 این نامه حاوی مطالبی است، از جمله روایت وارده از رسول خدا:

 «لا تذکُروا موتاکم إلّاَ بخَیرٍ؛ فإنّهم قد أفْضَوا إلی ما قَدَّموا.»¹

 و نیز روایت وارده:

 «و مِن حُسن إسلامِ المرءِ ترکُه ما لا یَعنیه.»²

 و نیز روایت وارده:

 «إنَّ أخوف ما أخاف علی أمّتی کُلُّ منافقٍ علیمِ اللسان.»³

 و در صفحه 90 این جمله را از قصیمی در کتاب خود الصّراع بین الوثنیّة و الإسلام، پیروِ ابن تیمیّه نقل کرده است: 

 و قال فی مجلّد 1، صفحة 178: الأشیاءُ المشروعةُ: کالصّلاة و السّلامِ علی الرّسول الکریم لا فرقَ فیها بین القُرب و النأی؛ فإنّها حاصلةٌ فی الحالتَین. و أمّا مشاهدةُ القبر الشّریف نفسِه و مشاهدةُ الأحجار نفسِها فلا فضلَ فیها و لا ثوابَ، بلا خلافٍ بین علماء الاسلام، بل إنّ مشاهدتَه علیه الصلّوة و السّلام حینما کان حیًّا لا فضلَ لها بذاتها؛ و إنّما الفضلُ فی الإیمان به، و التعلّمِ منه، و الاقتداءِ به، و النهجِ منهجَه و مناصرتِه. و بالإجمال: إنّ أحدًا مِن الناس لن یستطیع أن یُثبِت لزیارة القبر الشَّریف فضلًا مّا، و هذا واضحٌ من سیرة المسلمین الأوّلین إلی آخر خُرافاتِه و مخاریقه. ا ه‍ .

 در صفحه 91 گوید: 

 قال أبوحاتم: کان أبومسهر عبدالأعلی الدمشقی الغسّانی المتوفّی 218 إذا