
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
187النّبی علیه بالشّکل الّذی أشاد به صلّی الله علیه و آله و سلّم علی منبر الحدائج یومَ خمّ، إلّا أن یکون (والعیاذ بالله) مجازِفًا فی أقواله و أفعاله و هِمَمِه و عزائمِه.
و حاشا قدسیّ حکمته البالغة؛ فإنّ اللهَ سبحانه یقول: ﴿إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولٖ كَرِيمٖ * وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرٖ قَلِيلٗا مَّا تُؤۡمِنُونَ * وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنٖ قَلِيلٗا مَّا تَذَكَّرُونَ * تَنزِيلٞ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ﴾1 و لو أراد مجرّدَ بیانِ فَضلِه و الرّدِّ علی المُتحامِلین علیه لقال: هذا ابنُ عمّی و صِهری و أبو وَلَدَیَّ و سیّدُ أهل بیتی، فلا تُؤذونی فیه، أو نحوَ ذلک من الأقوال الدّالةِ علی مجرّد الفضل و جلالةِ القدر. علی أنّ لفظَ الحدیث لا یتبادر إلی الأذهان منه إلّا ما قلناه، فلْیَکن سببَه مهما کان؛ فإنّ الألفاظَ إنّما تَحمِل علی ما یتبادر إلی الأفهام منها، و لا یُلتفت إلی أسبابِها، کما لا یخفی. و أمّا ذکرُ أهلِ بیته فی حدیث الغدیر فإنّه مِن مؤیّدات المعنی الّذی قلناه؛ حیث قرَنَهم بمحکم الکتاب، و جعلهم قدوةً لأولی الألباب، فقال: ”إنّی تارِکٌ فیکم ما إن تَمسَّکتم به لَن تضلّوا: کتابَ الله و عترتی أهلَ بیتی.“ و إنّما فعَلَ ذلک لتَعلَم الأُمّةُ أن لا مرجعَ بعد نبیّها إلّا إلیها [إلیهما]، و لا معوَّلَ لها مِن بعده إلّا علیهما. و حسبُک فی وجوب اتّباع الأئمّة مِن العترة اقترانُهم بکتاب الله عزّوجلّ ...
صفحه 182:
و أنت تعلم أنّ النّصَّ علی وجوب اتّباعِ العترة نصٌّ علی وجوب اتّباعِ علیٍّ؛ إذ هو سیّدُ العترة لا یُدافَع، و إمامُها لا یُنازَع، فحدیثُ الغدیر و أمثالُه یشتمل علی النّصّ علی علیٍّ تارةً؛ من حیث إنّه إمامُ العترة المُنزَّلةُ مِن الله و رسوله منزلةَ الکتاب، و أُخریٰ مِن حیث شخصِه العظیم، و إنّه ولیُّ کلِّ مَن کان رسولُ الله ولیَّه. والسّلام2.3
- ـ سوره الحاقة (69) آیه 40 الی 43.
- ـ المراجعات، ص 278 الی 280.
- ـ جنگ 20، ص 80.
