
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
195صلّی الله علیه و آله وسلم: ”إنّ وصیّی و موضعَ سِرّی و خَیرُ مَن أترُکُ بَعدی یُنجِز عِدَتی و یَقضِی دَینی علیُّ بنأبیطالب1 علیه السّلام.“2و3
از خصائص علیّ علیه السّلام تزویج سیّدۀ نساء العالمین با اوست
[المراجعات] صفحه 200:
و قد تضافرت الرّوایات أنّ أهلَ النّفاق و الحسد و التنافس لمّا عَلِموا أنّ رسولَ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم سیُزوِّج علیًّا مِن بضعتِه الزّهراءِ (و هی عدیلةُ مریم و سیّدةُ نساء أهل الجنّة)، حَسَدوه لذلک، و عَظُم علیهم الأمرُ، و لا سیّما بعد أن خَطَبَها مَن خَطَبَها فلم یُفلِح. و قالوا: إنّ هذه مِیزةٌ یظهر بها فضلُ علیٍّ، فلا یَلحقه بعدها لاحِقٌ، و لا یَطمع فی إدارکِه طامعٌ. فأجلَبوا بما لدیهم مِن إرجافٍ، و عَمِلوا لذلک أعمالًا، فبَعَثُوا نساءَهم إلی سیّدة نساء العالمین یُنفِّرنَها، فکان مما قلنَ لها: ”إنّه فقیرٌ لیس له شیءٌ“. لکنّها علیها السّلام لم یخفَ علیها مکرُهنّ و سوءُ مقاصد رجالِهنّ، و مع ذلک لم تُبدِ لهنّ شیئًا یَکرَهنَه، حتّی تمّ ما أراده اللهُ عزّوجلّ و رسولُه لها، و حینئذٍ أرادت أن تظهَر مِن فضلِ أمیرالمؤمنین [علیه السّلام] ما یُخزِی اللهُ به أعداءَه، فقالت: ”یا رسولَ الله! زوّجتَنی من فقیرٍ لا مال له.“ فأجابَها بما سَمِعتَ:
*** و إذا أراد اللهُ نـشرَ فضیلةٍطُوِیَت أتاحَ لها لسانَ حسودٍ - ـ هذا الحدیث بلفظه و سنده هو الحدیث 2570 من أحادیث کنز العمّال فی آخر ص 154 من جزئه السادس، و أورده فی منتخب الکنز، فراجع من المنتخب ما هو مطبوع فی هامش ص 32 من الجزء الخامس من مسند أحمد.
- ـ المراجعات، ص 301.
- ـ جنگ 20، ص 88.
