
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
197غیر: سَلُوا علیًّا؛ لکونه هو آخر ما تکلّم به رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم. فقال عمر: سَلْ عَلیًّا! فسأله کعب فقال علیّ: ”أسندتُ رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم إلی صدری، فوضع رأسه علی منکبی فقال: الصّلاة الصّلاة“.
قال کعب: کذلک آخر عهد الأنبیاء، و به أُمِروا، و علیه یُبعَثون. قال کعب: فمَن غسَلَه یا أمیرَالمؤمنین؟ فقال عمرُ: سَلْ عَلیًّا! فسأله فقال: ”کنت أنا أغسِلُه“ الحدیث. و قیل لابن عبّاس: أ رأیتَ رسولَ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم تُوُفِّیَ و رأسُه فی حِجرِ أحدٍ؟ قال: نعم، تُوُفِّیَ و إنّه لمستندٌ إلی صَدرِ علیٍّ. فقیل له: إنّ عروة یُحَدِّث عن عائشة أنّها قالت: تُوُفِّیَ بین سَحْری و نَحْری.1 فأنکر ابنُ عبّاس ذلک قائلًا للسّائل: أ تَعقَل؟ والله! لتُوُفِّیَ رسولُ الله و إنّه لمستندٌ إلی صدر علیٍّ، و هو الّذی غَسَله، الحدیث. و أخرج ابن سعد بسنده إلی الإمام أبیمحمّد علیّ بن الحسین زین العابدین قال: ”قُبِض رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و رأسُه فی حِجر علیٍّ“. ا ه .
قلت: و الأخبار فی ذلک متواترةٌ عن سائر الأئمّة العترةِ الطّاهرةِ، و إنّ کثیرًا مِن المنحرفین عنهم لیَعترفون بهذا، حتّی أنّ ابن سعد أخرج بسنده إلی الشّعبیّ قال: تُوُفِّیَ رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و رأسُه فی حِجرِ علیٍّ، و غسَلَه علیٌّ. ا ه .
و کان أمیرالمؤمنین علیه السّلام یَخطُب بذلک علی رؤوس الأشهاد، و حسبک قوله من خطبة له علیه السّلام: ”و لقد عَلِمَ المستحفظون مِن أصحاب رَسولِ صلّی الله علیه و آله و سلّم أنّی لم أرُدَّ علی الله و لا علی رسولِه ساعةً قطّ، و لقد واسَیتُه
- ـ [السَّحْر: الرِّئةَ و النَحْر: أعلی الصدر و یقال: «مات فلانٌ بین سَحْری و نَحْری» أی و هو مستندٌ إلی صدری. (محقّق)]
