مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
205صفحه 275:
و قوله علیه السّلام من خطبة اُخری یَعجَب فیها مِن مُخالفیه: ”فیا عجبی! و ما لی لا أعجَبُ من خَطَأِ هذه الفِرَق علی اختلافِ حُجَجِها فی دِینها لا یَقتَصُّون أثَرَ نبیٍّ، و لا یَقتَدُون بعَمَلِ وَصیٍّ!“ الخطبة1.2و3
خطبۀ فاطمة الزّهراء سلام الله علیها در مسجد پس از رحلت رسول الله صلّی الله علیه و آله
[المراجعات، صفحه 275]
2ـ و للزهراء علیها السّلام حججٌ بالغةٌ، و خُطْبَتاها فی ذلک سائرتان، کان أهلُ البیت یُلزِمون أولادَهم بحفظهما کما یُلزِمونهم بحفظ القرآن، و قد تناولتْ أُولئک الّذین نقلوا البناءَ عن رصِّ أساسه فبَنَوه فی غیر موضعه فقالت: ”ویحَهم! أنّی زَحزَحُوها (أی: الخلافة) عن رَواسِی الرّسالة، و قَواعِدِ النّبوّة، و مَهبطِ الرّوح الأمین، الطَّبنِ4 [الطبین] بأُمور الدّنیا و الدّین؟ ألا ذلک هو الخسرانُ المبین. و ما الّذی نقموا من أبی‌الحسن؟ نقموا والله منه نکیرَ سَیفه، و شدّةَ وَطْأَتِه، و نکالَ وَقْعَتِه، و تَنَمُّره5 فی ذات الله. و تاللهِ لو تکافؤوا6 علی زمامٍ نَبَذَه إلیه رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و
- ـ راجعها فی ص 145 من الجزء الأوّل من النّهج و هی الخطبة 84.
- ـ المراجعات، ص 391.
- ـ جنگ 20، ص 127.
- ـ الخبیر.
- ـ [تنمَّر: غضب و ساءَ خُلقه؛ تشبّه بالنمر فی خُلقه أو فی لونه. (محقّق)]
- ـ التکافؤ: التّساوی و الزّمام الّذی نبذه إلیه رسول الله (أی ألقاه إلیه) إنّما هو زمام الأُمَّة فی أُمور دینها و دنیاها، و المعنی أنَّهم لو تساووا جمیعًا فی الانقیاد بذلک الزّمام و الاستسلام إلی ذلک القائد العامّ، لاعتقله أی: وضعه بین رکابه و ساقه کما یعتقل الرّمح و سار بهم سیرًا سجحًا أی: سهلًا. لا یکلم خشاشه أی: لا یجرح أنف البعیر، و الخشاش عود یجعل فی أنف البعیر یشدّ به الزّمام. و لا یتتعتع راکبه أی: لا یصیبه أذیً.