
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
214بعد فَراغِه من الکتاب العزیز ألَّفَ لسیّدة نساء العالمین کتابًا کان یُعرَف عند أبنائها الطّاهرین بمُصحَف فاطمة، یتضمّن أمثالًا و حِکَمًا، و مواعظَ و عِبَرًا، و أخبارًا و نوادِرَ توجب لها العزاءَ عن سیّد الأنبیاء أبیها صلّی الله علیه و آله و سلّم. و ألّف بعده کتابًا فی الدّیات، و سَمَّه بالصّحیفة. و قد أورده ابنُسعد فی آخر کتابه المعروف بالجامع مسندًا إلی أمیرالمؤمنین علیه السّلام، و رأیت البخاریَّ و مُسْلِمًا یذکران هذه الصّحیفةَ و یرویان عنها فی عدّة مواضعَ مِن صحیحَیهما.
و ممّا رَوَیاه عنها ما أخرجاه عن الأعمش عن إبراهیم التّیمی عن أبیه، قال: قال علیٌّ رضی الله عنه: ”ما عندنا کتابٌ نقرأُه إلّا کتابُ الله غیرَ هذه الصّحیفة“. قال: فأخرجها فإذا فیها أشیاءُ مِن الجراحات و أسنانِ الإبل.
قال: و فیها: ”المدینةُ حَرَمٌ ما بین عَیرٍ إلی ثَورٍ، فمن أحدَثَ فیها حَدَثًا أو آوی مُحدِثًا، فعلیه لعنةُ الله و الملائکةِ و النّاسِ أجمعین“، الحدیث بلفظ البخاریّ فی باب إثمِ مَن تبرّأ مِن مَوالیه من کتاب الفرائض، فی الجزء الرّابع مِن صحیحه، و هو موجودٌ فی باب فضلِ المدینة من کتاب الحجّ من الجزء الأوّل مِن صحیح مسلم. و الإمام أحمد بن حنبل أکثرُ من الرّوایة عن هذه الصّحیفة فی مُسنده. و ممّا رواه عنها ما أخرجه من حدیثِ علیٍّ فی صفحة 100 من الجزء الأوَّل مِن مُسنده عن طارق بن شهاب، قال: شَهِدتُ علیًّا رضی الله عنه، و هو یقول علی المنبر: ”والله! ما عندنا کتابٌ نقرأُه علیکم إلّا کتابُ الله تعالی و هذه الصّحیفةُ ـ و کانت مُعلَّقةً بسَیفه ـ أخذتُها من رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم“، الحدیث1.2
- ـ المراجعات، ص 411.
- ـ جنگ 20، ص 136.
