
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
54آلَة،1 مُقَدِّرٌ لا بحَرَکَةٍ، مُرِیدٌ لا بهَمامَةٍ. سَمیعٌ لا بآلَةٍ. بَصیرٌ لا بأداةٍ. لا تَحوِیه الأماکِنُ، و لا تَصحَبُه الأوقاتُ، و لا تَحُدُّه الصِّفاتُ، و لا تأخُذُه السِّناتُ. سَبَقَ الأوقاتَ کَونُه و العَدَمَ وُجُودُه و الابتداءَ أزَلُه. بتَشعیرِه المَشاعِرَ عُرِفَ أن لا مَشعَرَ له، و بتَجهیرِه الجَواهِرَ عُرِفَ أن لا جَوهَرَ له، و بمُضادَّتِه بَینَ الأشیاءِ عُرِفَ أن لا ضِدَّ له، و بمُقارَنَتِه بَینَ الأشیاءِ عُرِفَ أن لا قَرِینَ له. ضادَّ النُّورَ بِالظُّلمَةِ، و الجُسُوءَ بالبَلَلِ، و الصَّرْدَ بالحَرورِ، مُؤَلِّفٌ بَینَ مُتَعادیاتِها، مُفَرِّقٌ بَینَ مُتَدانیاتِها، دالَّةً بتَفریقِها علیٰ مُفَرِّقِها و بِتألِیفِها علیٰ مُؤَلِّفِها، و ذَلِکَ قَولُه عَزّوجَلّ: ﴿وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ﴾.2 فَفَرَّقَ بها بَینَ قَبلٍ و بَعدٍ؛ لیُعلَمَ أن لا قَبلَ له و لا بَعدَ، شاهِدَةً بغَرائزِها [علیٰ] أن لا غَریزَةَ لمُغَرِّزِها، مُخبِرَةً بتَوقیتِها أن لا وَقتَ لِمُوَقِّتِها. حَجَبَ بَعضَها عَن بَعضٍ؛ لِیُعلَمَ أن لا حِجابَ بَینَه و بَینَ خَلقِه غَیرُ خَلقِه. کان رَبًّا و لا مَربُوبٌ، و إلٰهًا و لا مألوهٌ [إذ لا مَربوبٌ و إلٰهًا إذ لا مَأْلوهٌ] و عالِمًا إذ لا مَعلومٌ، و سَمیعًا إذ لا مَسموعٌ. ثُمَّ أنشَأ یقول:
و لَم یَزَل سَیِّدی بالحمد مَعروفًا *** و لَم یَزَل سَیِّدی بالجُودِ مَوصوفًا *** و کان إذ لیس نورٌ یُستَضاءُ بهو لا ظَلامٌ علیٰ الآفاقِ مَعکوفًا *** فرَبُّنا بخِلافِ الخَلقِ کُلِّهمو کُلِّ ما کان فی الأوهامِ مَوصوفًا *** و مَن یُرِدْه علیٰ التَّشبِیهِ مُمتثلًایَرجِع أخا حَـصْرٍ بِالعَجزِ مَکتوفًا *** و فی المعارِجِ یَلقَی مَوجُ قُدرَتِهِمَوجًا یُعارِضُ طَرْفَ الرُّوحِ مَکفوفًا *** فاترُک أخا جَدَلٍ فی الدِّینِ مُنعَمِقًاقَد باشَرَ الشَّکُّ فِیهِ الرّأیَ مأووفًا *** و اصحَبْ أخا ثِقَةٍ حُبًّا لسَیِّدِهو بِالکَراماتِ مِن مَولاهُ مَحفوفًا *** أمسَی دَلیلُ الهُدَی فی الأرضِ مُبتَسِمًاو فی السَّماءِ جَمیلُ الحالِ مَعروفًا - ـ [کلمه «آلة» در هیچ یک از نسخ موجود یافت نشد. (محقّق)]
- ـ سوره الذّاریات (51) آیه 49.
