
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
74آنکه فرموده است در سلسله سند: محمّد بن الحسین الصّولی. دوّم، فرموده است: سمعت الله جلّ جلاله. سوّم، فرموده است: أمِن من عذابی، و لفظ «مِن» را در متن قرار داده و نسخه بدل نیاورده است و در عیون أخبار الرّضا در صفحه 313 و 314، این خبر را با اختلافی به سه سند دیگر نقل فرموده است و آنها به قرار ذیلند:
4. «حَدَّثَنا أبوسعیدٍ مُحمَّد بن الفضلِ بنِ مُحمَّد بن إسحاق المُذَکِّرُ النَّیشابوریُّ بنَیشابورَ قال: حَدَّثَنی أبوعلیٍّ الحسنُ بن علیٍّ الخَزرَجیُّ الأنصارِیُّ السَّعدیُّ قال: حَدَّثَنا عبدُالسّلام بن صالحٍ أبوالصَّلتِ الهَرَویُّ قال: کنتُ مع علیِّ بن موسیٰ الرِّضا علیه السّلام حین رَحَلَ مِن نَیشابورَ و هو راکِبٌ بَغلَةً شَهباءَ، فإذا مُحمَّدُ بن رافعٍ و أحمدُ بن الحَرثِ و یَحیَی بن یَحیَی و إسحاقُ بن راهَوَیهِ و عِدَّةٌ مِن أهلِ العِلم قد تَعَلَّقوا بلِجامِ بَغلَتِه فی المَربَعَةِ فَقالوا: بِحَقِّ آبائِک الطّاهِرین حَدِّثْنا بِحَدِیثٍ سَمِعتَه مِن أبیکَ، فَأخرَجَ رأسَه مِن العَمّاریَّة و علیه مِطرَفُ1 خَزٍّ ذُو وَجهَینِ و قالَ: ”حَدَّثَنا [حَدَّثنی] أبی العبدُ الصّالحُ مُوسیٰ بن جعفرٍ قال: حَدَّثَنی أبی الصّادقُ جَعفَرُ بن مُحمَّدٍ قال: حَدَّثَنی أبی أبُوجَعفَرِ بن مُحمَّدِ بن علیٍّ باقِرُ عُلُومِ [عِلْمِ] الأنبیاءِ قال: حَدَّثَنی أبی علیُّ بن الحسینِ سَیِّدُ العابِدین قال: حَدَّثَنی أبِی سَیِّدُ شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ الحسینُ قال: حَدَّثَنی أبی علیُّ بن أبیطالبٍ علیه السّلام قال: سَمِعتُ النَّبِیَّ صلّی الله علیه و آله یقول: سَمِعتُ جَبرَئیلَ یقول: قال الله جلَّ جلاله: إنِّی أنا اللهُ لا إلهَ إلّا أنا فاعبُدونِی، مَن جاءَ مِنکم بشَهادَةِ أن لا إلَهَ إلّا اللهُ بِالإخلاصِ دَخَلَ فی حِصْنِی، و مَن دَخَلَ فی حِصْنِی أمِنَ مِن عَذابی.“»2
5. «حَدَّثَنا أبوالحسینِ مُحمَّدُ بن علیِّ بن الشّاه الفقیهُ المَروَ الرودِیُّ فی مَنزلِه
- ـ [المِطرَف و المُطرَف: رِداءٌ مِن خزٍّ ذو أعلامٍ، یعنی دارای نقش و نگار است. (محقّق)]
- ـ عیون اخبار الرّضا علیه السّلام، ج 2، ص 134؛ بحارالأنوار، ج 3، ص 6.
