
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
77عن أبیه مُحمَّدِ بن علیٍّ عن أبیه علیِّ بن الحسینِ عن أبیه الحسینِ سَیِّدِ شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ عن أبیه أمیرِالمُؤمنین عن رَسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله قال: أخبَرَنی جَبرَئیلُ الرُّوحُ الأمینُ عن اللهِ تَقَدَّسَت أسماؤُه و جَلَّ وَجهُه قال: إنّی أنا اللهُ لا إلهَ إلّا أنا وَحدِی. عِبادِی! فاعبُدونی وَ لْیَعلَمْ مَن لَقِیَنی منکم بِشَهادةِ أن لا إلهَ إلّا اللهُ مُخلِصًا بِها أنَّهُ قَد دَخَلَ حِصْنی، و مَن دَخَلَ حِصْنی أمِنَ عَذابی.“ قالوا: یا ابنَ رَسولِ اللهِ! و ما إخلاصُ الشَّهادَةِ للَّه؟ قال: ”طاعَةُ اللهِ و رَسولِه و وَلایَةُ أهلِ بَیتِه علیهم السّلام.“»1
11. در جواهر السّنیّة، طبع نجف، صفحه 222 عین روایتی را که در تحت شماره 1 از معانی الأخبار، صفحه 370 نقل کردیم آورده است و آن را به همین اسناد از صدوق در کتاب أمالی نقل کرده است و لکن فرموده: ”و أنا فی شُروطِها“ ثم قال الشیخُ الحرّ:
أقول: هذا علی تقدیرِ تخفیفِ النّون مِن قوله: «و أَنا فی شُروطِها». و علی تقدیر تشدیدِها تشتمل جمیعَ الأئمّة، بل جمیعَ المعصومین علیهم السّلام، و المقصودُ من هذا الباب حاصلٌ علی التقدیرَین. انتهی
عیون أخبار الرّضا، صفحه 269، با اسناد متّصل خود از حسن بن نضر روایت میکند که:
«قال: قلتُ للرِّضا علیه السّلام: ما العلَّةُ فی التَّکبیرِ علیٰ المَیِّتِ خَمسَ تَکبیراتٍ؟ قال: ”رَوَوا أنَّها اشتُقَّت مِن خَمسِ صَلَواتٍ. فَقال: ”هذا ظاهرُ الحَدیثِ، فَأمّا فی وَجهٍ آخَرَ فإنَّ اللهَ عَزّوجَلّ قَد فَرَضَ علیٰ العبادِ خَمسَ فَرائِض: الصّلاةَ و الزکاةَ و الصِّیامَ و الحجَّ و الوَلایةَ، فجَعَلَ للمَیّت مِن کُلِّ فریضةٍ تکبیرةً واحدةً. فمَن قَبِلَ الولایةَ کَبَّرَ خمسًا، و مَن لم
- ـ الأمالی للطوسی، ص 588.
