مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهل‌بیت علیهم‌السلام» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضه‌خوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسول‌الله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
39...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] سلمان گفت: عرض کردم: اى برادر پیامبر! هر کسى نماز به‌پا دارد ولایت تو را به‌پا داشته؟
فرمود: آرى. دلیل این مطلب آیۀ قرآن است ﴿وَٱسۡتَعِينُواْ بِٱلصَّبۡرِ وَٱلصَّلَوٰةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى ٱلۡخَٰشِعِينَ﴾ (کمک بگیر از صبر و نماز و آن سنگین و دشوار است مگر براى خشوع‌کنندگان) صبر پیامبر است و نماز اقامه ولایت من است؛ به همین جهت خداوند مى‌فرماید: ﴿إِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ﴾ و نفرموده إنَّهما لکبیرة (آن دو سنگین است)، چون حمل ولایت سنگین است مگر براى خاشعین که آنها شیعیان بینا و روشنند؛ زیرا صاحبان عقاید از قبیل: مرجئه و قدریه و خوارج و دیگران از قبیل ناصبى‌ها اقرار به نبوّت حضرت محمّد صلّى الله علیه و آله و سلّم دارند و در این مورد اختلافى ندارند، ولى هم ایشان دربارۀ ولایت من اختلاف دارند و منکر آن هستند، مگر تعداد کمى؛ آنهایند که خداوند در قرآن ایشان را توصیف نموده ﴿إِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى ٱلۡخَٰشِعِينَ﴾.
در جاى دیگر قرآن راجع به نبوّت حضرت محمّد و ولایت من می‌فرماید: ﴿وَبِئۡرٖ مُّعَطَّلَةٖ وَقَصۡرٖ مَّشِيدٍ﴾. ﴿قَصۡرٖ مَّشِيدٍ﴾: محمّد صلّى الله علیه و آله و سلّم است. ﴿وَبِئۡرٖ مُّعَطَّلَةٖ﴾ (چاه واگذار شده) ولایت من است که آن را رها کرده‌اند و منکر شده‌اند. هر که اقرار به ولایت من نداشته باشد اقرار به نبوّت پیامبر براى او سودى نخواهد داشت، این دو با هم قرین و همراهند؛ زیرا پیامبر اکرم نبىّ مرسل و امام مردم است، على پس از او امام مردم و وصىّ محمّد است؛ چنانچه پیامبر اکرم فرمود: ”أنتَ مِنّى بِمَنزِلَةِ هارونَ مِن موسى إلّا أنّه لا نَبِىَّ بعدى.“
اوّل ما محمّد و وسط ما محمّد و آخر ما محمّد است، هر کس معرفت مرا کامل داشته باشد او بر دین قیّم و استوار است؛ چنانچه در این آیه می‌فرماید: ﴿وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلۡقَيِّمَةِ﴾ این مطلب را به توفیق خدا و کمک او توضیح مى‌دهم. اینک می‌گویم: ای سلمان و ای اباذر!
گفتند: لبّیک ای أمیرالمؤمنین!
فرمود: من و محمّد یک نور از نور خداوند بودیم، خداوند دستور داد به آن نور که دو قسمت شود، به نیمى از آن فرمود: محمّد باش! و به نیم دیگر فرمود: على باش! به همین جهت پیامبر اکرم فرموده است: ”عَلىٌّ مِنِّى و أنا من عَلىٌّ و لا یُؤدِّى عَنّى إلّا علىٌّ“ (على از من و من از على هستم و این کار را نمی‌تواند انجام دهد مگر على.)
ابابکر را با سوره برائت به مکه فرستاد، جبرئیل نازل شد گفت: اى محمّد! خداوند می‌فرماید: باید این کار را تو انجام دهى یا مردى از خودت، آنگاه مرا فرستاد تا از ابابکر بگیرم، از او گرفتم اما او ناراحت شد، از پیامبر اکرم پرسید: آیا در این مورد آیه قرآن دربارۀ من نازل شده؟ [ادامه در صفحه بعد]
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] سلمان گفت: عرض کردم: اى برادر پیامبر! هر کسى نماز به‌پا دارد ولایت تو را به‌پا داشته؟