مطلع انوار ج9

 [در فضیلت روضه‌خوانی برای اهل بیت علیهم السّلام]

 1. در صفحۀ 3 از کامل الزیارة از حضرت صادق علیه السّلام روایت می‌کند که فرمودند به عبدالله بن حمّاد بصری:

 «”بلغنی أنّ قومًا یأتونه، یعنی الحسینَ علیه السّلام، من نواحی الکوفة و ناسًا من غیرهم و نسائًا یَندُبنَه و ذلک فی النّصف من شعبانَ؛ فمِن بین قارﺉٍ یقرء و قاصٍّ یقُصُّ و نادبٍ یندُبُ و قائلٍ یقول المراثی.“

 فقلت له: نعم، جُعلت فداک، قد شهدتُ بعض ما تصف.

 فقال: ”الحمد للّه الذی جعل فی الناس مَن یفِدُ إلینا و یمدَحنا و یرثی علینا [لنا] و جَعَلَ عدوَّنا مَن یطعَنُ علیهم مِن قَرائبنا [قرابتنا] أو مِن غیرهم؛ یهَدِّدونهم و یقَبِّحون ما یصنعون.“»¹

 2. و در صفحۀ 4 از عیون صدوق از حضرت رضا علیه السّلام روایت کرده است که به حسن بن علی بن فضّال فرمودند:

 «مَن ذَکَر [تذکّر] مُصابَنا و أبکی، لم تبکَ عینُه یومَ تبکی العیون.»²

 3. و در کامل الزیارة³ و ثواب الأعمال⁴ و أمالی⁵ از حضرت صادق علیه السّلام روایت کرده است که به أبی‌عمارى مُنْشِد (یعنی شعر خوان) فرمودند:

 «مَنْ أنشدَ فی الحسین بن علی صلوات الله علیه فأبکی خمسین فَلهُ الجنّةُ، و مَن أنشدَ