مطلع انوار ج11

 ثم عزَل ابنَ‌هبیرة عن الکوفة و أغرمه ألف ألف، و لم یَلِ له شیئًا حتّی مات.

 و کانت أیّامُ هشام عشرین سنة، وُلِّیَ سنة ستّ و مائة و توفّی سنة ستّ و عشرین و مائة، بعد أن حجّ إحدی‌عشرةَ حَجّةً و هو خلیفة.»¹

سالم، مولیٰ أبی‌حُذَیفة 

 در أُسد الغابة، جلد 2، صفحه 247 و 248 آورده است که:

 «سالم، مولیٰ أبی‌حُذیفة: سالم بن عبید بن ربیعه است که از اهل اصطخر فارس بوده، و غلام ثَبیتۀ انصاریّه ـ زوجۀ ابو‌حذیفه ـ بوده است، و ثبیته او را آزاد کرد؛ فلهذا حذیفه که شوهر ثبیته بود او را به عنوان پسری گرفت و تَبَنّی به عمل آمد ـ و بنابراین مولیٰ ابو‌حذیفه یعنی پسرخواندۀ ابوحذیفه ـ تا اینکه اسلام حکمِ پسرخواندگی را باطل اعلام کرد.

 ابو‌حذیفه پسر عتبة بن ربیعة بن عبدِ‌شمس است... و کان عمَر بن الخطّاب یکثر الثّناء‌ علیه، حتّی قال لمّا أوصیٰ عند موته: ”لوکان سالم حیًّا، ما جلعتُها شوریٰ!“ قال أبو‌عمر: ”معناه أنّه کان یصدر عن رأیه فیمن یولّیه الخلافة.“ شهد سالم بدرًا و أُحدًا و الخندق و المشاهد کلّها مع رسول الله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم، و قُتل یوم الیمامة.»²

محمّد بن عبدالرّحمن البغدادی، معروف به ابن‌القُرَیعة القاضی

 در سفینة البحار، جلد 2، صفحه 425 در مادّۀ قَرَعَ گوید:

 «ابن‌القُرَیعة القاضی، أبوبکر، محمّد بن عبدالرّحمن البغدادی کان قاضیًا بسِنْدیّة ـ قریة بین بغداد و أنبار ـ و کان فصیحًا مَزّاحًا لطیفَ الطّبع.»