مطلع انوار ج11
رجالی، پزشکی، اشارات و نکتهها
جلد یازدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «رجال، تراجم، کتاب‌شناسی و برخی مطالب متنوع » می‌باشد. تتبعات و تحقیقات مندرجه در این مجلد می‌تواند در نوع خود برای آشنایان به این موضوعات بسیار مفید و مثمر باشد. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول: رجال و تراجم شخصیت‌ها؛ که شاملِ مقدماتی رجالی، بیان برخی اصطلاحات و معرّفی برخی آثار اصلی رجالی، ذکر اسامی اعلام و کنیه‌ها و القاب، و بیان مطالبِ متنوّع رجالی می‌گردد. • بخش دوم: فهارس و کتاب‌شناسی: که به ذکر مطالب متنوّعی در معرّفی آثارِ مهم، همچون حدیقة الشیعه، مصباح‌الشریعه، تذکرۀ علامه حلی و نثر طوبای مرحوم شعرانی و امثالها پرداخته شده است. • بخش سوم: مطالب پزشکی؛ که مشتمل بر نقل قولهایی در امور طبابت؛ اعم از مسائل پیشگیری و درمان، خواص و فواید برخی خوراکی‌ها، و ذکر روایاتی در این موضوع، می‌باشد. • در بخش چهارم و پنجم به ذکر طرائف و لطائف، و ذکر اشارات و نکته‌‌هایی در موضوعات سیاسی و تاریخی و اجتماعی و بیان لغزشهای برخی آثار علماء، و دیگر مطالب متنوع پرداخته‌اند.
مطلع انوار ج11
157أدیبًا مُنشِئًا بلیغًا، له دیوان شعر حسن.“»
صفحة 216: «و ذکَره ضیاء‌الدّین فی نسمة السّحر فی ذکر من تَشَیّع و شعر، و أجاد فی الثّناء علیه فی ترجمته و ذکر قصیدته فی رثاء ولده الصّغیر المشهورة، أوّلها:
حُکم المنیّة فی البریّة جاری *** ما هذه الدُّنیا بدار قرار و مکلّف الأیّام ضدّ طباعها *** متطلّبٌ فی الماء جذوة نار طُبِعَت علی کدرٍ و أنت تریدها *** صَفْوًا من الأقذاء1 و الأکدار و إذا رجَوت المستحیل فإنّما *** تبنِی الرّجاء علی شفیرٍ هار إنّی لأرحَم حاسدی لِحَرِّ ما *** ضمِنت صدورهم من الأوغار نظَروا صنیع الله بی فعیونهم *** فی جنّة و قلوبهم فی نار یا کوکبًا ما کان أقصـر عمره *** و کذاک عمر کواکب الأسحار جاورتُ أعدائی و جاور ربَّه *** شتّان بین جواره و جوار و تلهُّبُ الأحشاء شَیَّبَ مفرقی *** هذا الشُّواظ دخان تلک النّار“»2 علیّ بن محمّد السُّمَیْریّ، أبوالحسن
[تأسیس الشّیعة لعلوم الإسلام، صفحة 412:]
«و منهم: أبوالحسن علیّ بن محمّد السُّمَیریّ3 ـ رضی الله عنه ـ کان حجّة المولی علی المؤمنین؛ عالمًا، ربّانیًّا، زاهدًا، ورعًا، شیخنا فی الحدیث و الفقه؛ کان المرجع بعد الشّیخ أبی‌القاسم الحسین بن روح ـ رضِی الله عنه ـ و باب الأحکام للطّائفة. و له
- . النهایة: الأقذاء جمعُ قذًی و القذیٰ جمع قذاة و هو یقع فی العین و الماء و الشراب من ترابٍ أو تبنٍ أو وسخٍ أو غیر ذلک. (محقّق)
- . جنگ 24، ص 313.
- . در تأسیس الشّیعة ضبط السُّمَیْری دارد، امّا در تنقیح المقال، ج 2، ص 305 السَّمُری آمده است. (محقّق)