Name: کتاب مطلع انوار ج11 - رجالی، پزشکی، اشارات و نکتهها - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

مطلع انوار ج11

73

عنها کان خیرًا لک.“ قال الأعمش: ”أ لمثلی تقول هذا؟!“¹
و ردّ علیه فشتمه بما لا حاجة بنا إلی ذکره؛ و کان ـ رحمه الله‌ ـ (کما وصفه الذّهبی فی میزانه) أحد الأئمّة الثّقات، و کما قال ابن‌خلّکان إذ ترجمه فی وفیاته، فقال: ”کان ثقةً عالمًا فاضلًا.“»²
امرؤ‌القیس بن عَدیّ الکلبیّ
در أغانی، از طبع دارالکتب، جلد 16، صفحۀ 139 در اخبار حضرت حسین بن علی و نسب او آورده است که:
«... عن مالک بن أعین، قال: سمعت سُکینة بنت الحسین تقول: ”عاتب عمّی الحسن أبی فی أُمّی فقال:
لعمرُک إنّنی لأُحِبُّ دارًا *** تکون بها سُکینةُ و الرَّبابُ
أُحبُّها و أبذُل جُلَّ مالی *** و لیس لعاتبٍ عندی عتابُ“»
و در صفحۀ 140 و 141 گوید: «... قال عوفُ بن خارجةَ المُرّیّ: ”والله إنّی لَعندَ عمر بن الخطّاب ـ رضی الله عنه ـ فی خلافته، إذ أقبل رجلٌ أفحجُ أجلیٰ أمعَر³ یتخطّیٰ رقابَ الناس، حتّی قام بین یدی عمر، فحیّاه بتحیّة الخلافة؛ فقال له عمر: فمن أنت؟ قال: أنا امرؤ نصرانیّ، أنا امرؤ‌القیس بن عَدیّ الکلبیّ.“
قال: ”فلم یعرفه عمر؛ فقال له رجلٌ من القوم: هذا صاحب بکر بن وائل الّذی أغار علیهم فی الجاهلیّة یوم فَلج.
1. . بحار الأنوار، ج 39، ص 196، به نقل از الأمالی، شیخ طوسی، با قدری اختلاف.
2. . جنگ 20، ص 47.
3. . الأفحج: الّذی تتدانیٰ صدور قدمیه و یتباعد عقباه إذا مشیٰ؛ و الأجلیٰ: الّذی انحسر مقدّم شعره؛ و الأمعر: الّذی سقَط شعره. (الأغانی)