امام شناسی ج5

مَلا حِفْجِى است. و ما با او گرم تکلّم و صحبت شدیم.

 در این حال به مناسبت آشنائى با او، یکى دیگر از علماى عامّه که مى‌گفت: از أئمّه جماعت مدینه است آمد، و سلام کرد و روبروى من نشست، و بعد کم کم جماعت کثیرى از اهل تسنّن آمدند و همه پهلوى ما نشستند، و تقریبا مجلسى تشکیل شد.

 در این هنگام، من از مُتعۀ حجّ از آنها پرسیدم! گفتند: ما تا حجّ را بجاى نیاوریم تمتّع نمى‌کنیم!

 گفتم: مى‌دانیم که رسول الله در حِجَّة الوَداع در بالاى کوه صفا، براى مردم إعلان کرد که: از حالا تا روز قیامت، حجّ تبدیل به حجّ تمتّع شده است، براى کسانى که خانه و منزلشان در نزدیکى مسجد الحرام نیست. بدین معنى که از میقات که احرام مى‌بندند، باید به قصد عُمْره باشد، و پس از وارد شدن در مکّه و أداء مناسک عمره، محلّ شوند، و مى‌توانند در این صورت با زنان تمتّع کنند، و در مکّه مى‌مانند تا براى أداء مناسک حجّ و وقوف به عرفات و مشعر، از خود مکّه محرم مى‌شوند، و حجّ را بجاى مى‌آورند.

 و به پیغمبر اعتراض کردند که چگونه ما براى اداى مناسک حجّ آمده‌ایم، و اینک در زیر درخت أراک جوانهاى ما بنشینند، و از موهاى سرشان قطرات آب غُسل جنابت بچکد؟!

 رسول الله فرمود: من از جانب خودم نگفتم، اینک جبرائیل است که آمده، و این حکم را آورده است! و در این حال شَبَّکَ أَصَابِعَهُ انگشت‌هاى دو دست را رسول خدا در هم فرو برد، و فرمود: از حال تا روز قیامت این‌طور حجّ و عمره در هم داخل شدند، و عمل واحدى گردیدند، و بنابر این هر کس از راه دور مى‌آید، باید عمره و حجّ را با هم انجام دهد، و بین آن دو عمل مُحِلّ گردد، این است حکم خدا!

 گفتند: بلى همینطور است ولى عمر بنابر مصالحى این را تغییر داد، یعنى متعه را برداشت، و دستور داد هر کس از میقات إحرام مى‌بندد، به قصد حجّ باشد، و بنابر این تا آخرین عمل حجّ، حقّ تمتّع و آمیزش با زنان را کسى ندارد.

 گفتم: بگذریم از این که عُمَر این عمل را از روى مصلحتى طبق اندیشۀ‌