امام شناسی ج5

خود انجام داد، فعلا در این بحث وارد نمى‌شویم، ولى مى‌خواهم بگویم: آیا عمل عُمَر حجّت است؟ و ما تا روز قیامت باید از او پیروى کنیم؟!

 عُمَر که مسلّما پیامبر نبوده است، و بر او وحى نازل نمى‌شده است. ما چگونه کلام پیغمبر رسول الله که بر او از جانب خدا وحى نازل مى‌شده، و جبرائیل به محضرش مى‌رسیده است، کنار بگذاریم، و به گفتار عمر عمل کنیم؟!

 عمر در زمان خود براى مردم خود گفتارى را گفت، آن گفتار به ما چه مربوط است؟!

 آیا گفتار عُمَر بر گفتار رسول الله، و جبرائیل، و آیه قرآن مقدّم است؟! آیا عمر در حجّیت گفتار با رسول الله شریک است، که در صورت معارضه بین دو گفتار، کلام او را مثلا مقدّم بداریم؟ یا آنکه گفتار او ناسخ کلام رسول است؟ و بالأخره تا یکى از این امور متحقّق نگردد، و به اثبات نرسد، ما که نمى‌توانیم، روى اندیشه شخصى و ذوق نفسانى، از حجّیّت کلام رسول خدا رفع ید کنیم!

 در اینجا این دو عالم سنّى سکوت اختیار کردند، و هیچ پاسخى ندادند، و مدّتى به سکوت محض مجلس مبدّل شد.

 در اینحال من رو کردم به شیخ عُمَر عَادِل که از أهل حلب بود، و بسیار چهره زیبائى داشت، و معلوم بود که سخنان مرا پذیرفته است، و گفتم: شما چرا به اینها نمى‌گوئید: دست از مزاحمت زوّار بردارند؟!

 در دور قبر رسول الله، شُرْطه گماشته‌اند، کسى قبر مطهّر را نبوسد، این چه کارى است؟ زوّار از راه دور از نقاط مختلف دنیا با اشتیاق در تمام مدّت حیاتشان چه بسا یکبار مشرّف مى‌شوند، و مى‌خواهند اظهار محبّت کنند، رسول الله را ببوسند، دستشان از آن حضرت کوتاه است، دَرِ حَرَم را مى‌بوسند، ضریح را مى‌بوسند، گریه مى‌کنند یک دنیا عواطف دارند.

 همین که مى‌خواهند ببوسند، ناگهان شُرْطه با شلاّق بر سر آنها مى‌زند: اى مشرک نبوس! این ضریح از آهن است، آهن بوسیدن ندارد! بوسیدن آهن شرک است، و آمران به معروف هم تأیید مى‌کنند و مى‌گویند: این اعمال شرک است.

 زوّار بیچاره، حالشان گرفته شده، مثل چوب خشک متحیّر در گوشه‌اى‌