امام شناسی ج5

مى‌ایستند، و با خود مى‌گویند: این دیگر چه داستانى است؟! این چه شرکى است؟!

شما را به صاحب این بیت سوگند! آیا زوّار، آهن و فولاد را مى‌بوسند، یا بدن رسول الله، یا نفس رسول الله را؟! آنها چدن و چوب را مى‌بوسند، یا نفس مقدّس حضرت صدّیقه را؟! آیا شما در وجدان خود نمى‌یابید که دست پدر و مادر و استاد و معلّم و مربّى روحانى را مى‌بوسید؟ آیا احترام به نفس او مى‌گذارید، یا صرفا نظر به قطعه گوشت دارید؟!

مگر أشعار قَیْسِ بنِ مُلَوَّحِ عَامِرِىّ را نخوانده‌اید، که درباره معشوقه خود لیلى عامرىّ مى‌گوید:؟

 «من عبور مى‌کنم و مى‌گذرم بر دیوار شهر لیلى، و آن شهر را مى‌بوسم، و آن دیوار را مى‌بوسم.

 و این طور نیست که دل من از محبّت شهر و دیار، آکنده باشد، و لیکن دل من سرشار از محبّت آن کسى است که در شهر سکونت گزیده است»¹.

 شیخ عُمَر عَادِل در این حال با کمال ناراحتى و عصبانیّت رو به من کرد و گفت: یا سَیِّدُ! وَاللهِ هُم مُشرِکُونَ؛ هُم مُشرِکُونَ! سوگند به خدا که خود این وهّابى‌ها شرک هستند، آنگاه گفت:

 من امروز صبح پس از انجام فریضه صبح و طواف، دیدم جماعتى از ایرانیان ایستاده‌اند، و یک نفر براى آنها دعا مى‌کند، و آنها هم دعا را با او مى‌خوانند.

 آن دعا خواننده مى‌گفت: إلَهِی بِحَقِّ فَاطِمَةَ وَ أَبِیهَا وَ بَعْلِهَا وَ بَنیهَا وَالسّرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فِیهَا کَذَا وَ کَذَا:«خداوندا به حقّ فاطمه و پدرش، و به حقّ شوهرش و پسرانش، و به حَقّ سِرّى که در او به ودیعت نهاده شده است، ترا سوگند مى‌دهیم که حاجات ما را برآورده کنى».