امام شناسی ج5

شریعت حقّه خداوندى است».

 و در تفسیر فرموده‌اند: گر چه براى ولایت معانى بسیارى ذکر کرده‌اند، لَکِنَّ اْلأصْلَ فِی مَعْنَاهَا ا رْتِفَاعُ الْوَاسِطَةِ الحَائلَةِ بَیْنَ الشَّیْئَیْنِ بِحَیْثُ لاَ یَکُونُ بَیْنَهُمَا مَا لَیْسَ مِنْهُمَا.

 «و لیکن اصل در معناى آن، برداشته شدن واسطه‌اى است که بین دو چیز حائل شده باشد، بطورى که بین آن دو چیز، غیر از آن دو چیز باقى نماند».

 و سپس براى نزدیکى چیزى به چیز دیگرى به انحاء وجوه قرب و نزدیکى استعاره آورده‌اند، همچون قرب نَسَبى، و قرب مکانى، و قرب منزلتى، و صداقت و غیر ذلک.

 و به همین مناسبت بر هر یک از دو طرف ولایت، ولىّ گفته مى‌شود، بالأخصّ به جهت آنکه هر یک از آن دو نسبت به دیگرى حالتى را دارد که غیر آن ندارد. و بنابر این خداوند سبحانه وَلىّ بنده مؤمن خود است، به علّت آنکه، امور او را زیر نظر دارد، و شئون او را تدبیر مى‌کند، و او را در صراط مستقیم هدایت مى‌نماید، و او را در امورى که سزاوار اوست، و یا سزاوار او نیست، امر مى‌کند و نهى مى‌نماید، و در دنیا و در آخرت او را نصرت و یارى مى‌نماید.

 و مؤمن حقیقى و واقعى نیز ولىّ پروردگارش مى‌باشد، زیرا که خود را در اوامر و نواهى او تحت ولایت او درمى‌آورد، و نیز در جمع برکات معنویّه، از هدایت، و توفیق و تأیید، و تسدید، و آنچه در پى دارند، از مکرّم داشتن به بهشت و مقام رضوان خدا، در تحت ولایت و پذیرش خداوندِ خود است.

 و علیهذا بر هر تقدیر، أولیاى خدا، خصوص مؤمنان هستند، چون خداوند در حیات معنوى و زندگانى جاودانى، خود را ولىّ ایشان مى‌شمرد، و مى‌گوید: ﴿وَ اللهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ﴾‌¹ «و خداوند ولىّ مؤمنان است».

 امّا چون در آیه 62، از سوره 10: یونس داریم: ﴿أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾‌. «آگاه باشید که براى اولیاى خداوند هیچ گونه ترس و