امام شناسی ج5

بسم الله الرّحمن الرّحیم‌

و صلّى الله على محمّد و آله الطّاهرین،

و لعنة الله على أعدائهم اجمعین من الآن

إلى قیام یوم الدّین، و لا حول و لا قوّة إلاّ بالله

العلىّ العظیم.

 قال الله الحکیم فى کتابه الکریم:

 ﴿أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ* الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ* لَهُمُ الْبُشْرى‌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌﴾¹.

 «آگاه باش که: هیچگونه ترس و وحشتى براى اولیاى خدا نیست، و هیچوقت ایشان غصّه‌دار و اندوهگین نمى‌شوند. اولیاى خدا، آنانند که ایمان آورده‌اند، و قبل از آن اینچنین بوده‌اند که با تقوىٰ عمل مى‌کرده‌اند.

 از براى آنان است بشارت در زندگى و حیات دنیا و در آخرت، هیچ گونه تغییر و تبدیلى براى کلمات خدا نیست، این است فوز و بهره‌یابى و پیروزى عظیم».

کیفیَّت ارتباط ولائى خداوند با مؤمن‌

 در این آیات به قرینه تفسیر ﴿أَوْلِياءَ اللهِ﴾ به جمله ﴿الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ﴾ مى‌یابیم که ولایت الهیّه به مجرّد ایمان بدوى تحقّق نمى‌پذیرد، بلکه ایمانى است بعد از طىّ مدارج تقوى و عمل صالح، و بنابر این یک نوع ایمان قوىّ و شدیدى است که پس از ایمان اوّلى و پس از عمل بر طبق آن، و ملازمت تقوى و عمل صالح در مدّت مدیدى حاصل مى‌شود. در اثر ایمان و استدامه آن با عمل‌