
امام شناسی ج5
جلد پنجم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حقیقت ولایت و رابطۀ آن با توحید» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تحقیق معنای لغوی و اصطلاحی «ولایت» و اقسام آن از «ولایت تکوینی و تشریعی» • پیمودن طریق ولایت مبتنی بر چشمپوشی از همه چیز جز خداست • عارفان حق، ذات خداوند را عبادت میکنند • انسان کامل متحقّق به ولایت مطلقۀ خداست • ولایت عین توحید بوده و برای قوامِ عالَم ضروری است • ولایت ولیّ خدا همچون صورت و نقشِ ولایت کلیۀ الهیه است • لقاء امام زمان علیهالسلام را برای «کشف ولایت» و «لقاء خدا» باید خواست • مهم معرفت به حقیقت امام زمان علیهالسلام است نه تشرّف به حضور مادیِ ایشان • انحرفات عقیدتی فرقۀ وهابیت در توحید • انحرفات طائفۀ شیخیه در قائل شدن به وجودِ استقلالی برای امام • تفسیر «آیۀ ولایت» و پاسخ به شبهاتِ وارده بر مفاد این آیه
امام شناسی ج5
39خداى را بخوانید بطورى که دین و روش خود را از روى اخلاص صرفا براى او قرار دهید! همچنان که خداوند شما را از جائى ابتداء آفرید، به همانجا شما بازگشت خواهید نمود!
گروهى را خداوند هدایت نمود، و گروهى بر ایشان گمراهى و ضلالت متحقّق گشت، ایشان کسانى بودند که شیاطین را اولیاى خود قرار دادند، و از ولایت خداوند، دورى جستند، و چنین مىپنداشتند که آنها راه یافتگانند».
﴿إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ﴾1.
«بدرستى که ما حقّا شیاطین را براى کسانى که ایمان نمىآورند، وَلىّ قرار مىدهیم».
شیطان دعوت به فحشاء، و منکرات، و خودنمائى، و استکبار، و شرک، و کفر مىکند، و انسان را در گمراهى و ضلالت مىبرد، و وعده ثبات و دوام در عالم غرور مىدهد، و از فقر و مصائب و مشکلات مىترساند، و لیکن خداوند، به عدل و داد، و معروف، و شایسته، و پسندیده، و توحید، و عرفان، و خدابینى، أمر مىکند و انسان را در این راه هدایت مىکند، و وعده ثبات و دوام عالم آخرت، و بقاء، و لقاء الله، و فناى در أسماء حُسنى و صفات عُلیا، و ذات مقدّس و اقدس خود را مىدهد، و از باطل، و پوچ، و غرور بیم مىدهد و به دار السّلام و خانه سعادت دعوت مىکند.
فَعَلیٰ هٰذا راه ولایت خداوند، منحصر در دورى از شیطان و آراء و افکار اوست یعنى از عالم کثرت، و توجّه به عالم غرور، به سوى عالم وحدت، و عالم اصیل و حقیقت عرفان و لقاى إلهى حرکت کردن، و کثرات این عوالم و پدیدههاى این نشئآت را درنَوَردیدن، و پشت سر انداختن، و با نداى الله أکْبَرُ وارد در وادى ایمَن عِرفَان شدن است. و این با نسیان کثرت، و با ذکر خدا، و یاد خدا، و پیوسته در اندیشه بودن خدا، و گریستن در فراق خدا، و سوختن از نار ملتهب هجران خدا، صورت مىگیرد.
- . سوره اعراف: 7 ـ آیۀ 27.
