امام شناسی ج5

علِّیُّون است، و تو چه مى‌دانى که علّیُّون چیست؟ کتابى و نامه‌اى نوشته شده است، که در حضور مقرّبان درگاه الهى و در مشهد و منظر آنهاست».

 خداوند وعده فرموده است که وجود آنان را تبدیل به حیات محض کند، و به آنان نور معنوى مرحمت کند تا با آن نور الهى در روى زمین مشى نمایند.

 ﴿أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها﴾¹.

 «آیا آن کسى که مرده بوده است، پس ما او را زنده کردیم، و به او نورى دادیم که با آن نور در میان مردم راه برود، همانند کسى است که در ظلمات است، و از آنجا خارج نیست؟».

 اولیاى خدا داراى نور الهى هستند، که با آن نور در بین مردم بوده و در معاشرت و مخالطه با حواسّ و قواى ربّانیّه مى‌باشند، که بین جهل و علم، و باطل و حقّ، و سعادت و شقاوت، و الهامات رحمانیّه و خاطرات شیطانیّه فرق گذاشته، و آنها را از هم جدا مى‌نمایند.

 خداوند چنین بیان کرده است که این نور، روح است و داراى فهم و عقل است، و بدان وسیله راه هدایت بندگانى که خداوند بخواهد معیّن مى‌شود:

 ﴿وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُورًا نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا﴾².

 «و این چنین است (اى پیامبر) که ما روحى را از أمرِ خودمان به سوى تو وحى فرستادیم! تو چنین نبودى که بدانى کتاب چیست؟ و ایمان چیست؟ و لیکن ما آن روح را نورى قرار دادیم، تا بدان وسیله، هر یک از بندگان خود را که بخواهیم هدایت کنیم».

 خداوند تبارک و تعالى، اولیاى خود را با نور خاصّ خود، یعنى با نورى که به نفس خود نسبت داده است، هدایت مى‌کند، و ایشان از چنین نورى بهره‌مندند.