
مطلع انوار ج13
مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری
جلد سیزدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1370 ه. ق در مسجد قائم طهران میباشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا میباشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ حقیقت دین؛ عدم تحریف قرآن، تحریف کتب مقدّس ادیان؛ عصمت انبیاء و پاسخ به شبهات. • مباحثی درباره عقل و عقلانیت؛ مباحثی درباره فضیلت علم و علماء. • مباحثی در مورد دنیا، مرگ، برزخ و قیامت، معادجسمانی. • مباحثی در مورد انفاق؛ نیت و اخلاص؛ حقیقت توکل و فضیلت آن؛ امر به معروف و نهی از منکر و شرایط آن.
مطلع انوار ج13
116درجۀ ثابتی داشت، و حال با وجود چنین قوّهای در سیر کمال قدم گذارده است.
لذا میتوان گفت: از شجره خوردن آدم، موقعیت حساسی برای او به وجود آورد و به صلاح او تمام شد.
سیر کمالی انسان در مثنوی معنوی
از جمادى مُردم و نامى شدم *** و ز نما مُردم به حيوان سر زدم مُردم از حيوانى و آدم شدم *** پس چه ترسم كى ز مُردن كم شدم حمله ديگر بميرم از بشر *** تا بر آرم از ملائك بال و پر و ز ملك هم بايدم جستن ز جو *** كُلُّ شَىءٍ هالِك إلّا وجهه بار ديگر از ملك قربان شوم *** آنچه اندر وهم نايد آن شوم پس عدم گردم عدم چون ارغنون *** گويدم كه إنّا إليهِ راجعون1 دعوت کردن قوۀ عقل به آخرت، و قوای وهم و غضب و شهوت به دنیا
روی این زمینه، خدا در انسان دو قوّه قرار داده است: یکی انسان را به سمت دنیا و مادیّت دعوت میکند که از عوالم دیگر، شیطان معین این قوّه است؛ و دیگری انسان [را] به حبّ پروردگار و تزکیۀ روح میخواند که خود خدا به او افاضه میکند.
قوّهای که شخص را به آخرت میخواند، عقل است؛ و قوّهای که به دنیا میخواند، وهم و غضب و شهوت است. اگر انسان عقل را غلبه داد و زمام سه قوّۀ دیگر را به دست عقل داد، از ملائک که فقط دارای عقلند برتر میگردد؛ و اگر سه قوّه را غلبه داده عقل را از بین برد، از بهائم که فقط دارای شهوتند پایینتر میآید.
﴿وَلَقَدۡ ذَرَأۡنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِ لَهُمۡ قُلُوبٞ لَّا يَفۡقَهُونَ بِهَا وَلَهُمۡ أَعۡيُنٞ لَّا يُبۡصِرُونَ بِهَا وَلَهُمۡ ءَاذَانٞ لَّا يَسۡمَعُونَ بِهَآ أُوْلَـٰٓئِكَ كَٱلۡأَنۡعَٰمِ بَلۡ هُمۡ أَضَلُّ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡغَٰفِلُونَ﴾.2
- مثنوی معنوی، دفتر سوم.
- . سوره أعراف (7) آیه 179. نور ملکوت قرآن، ج 2، ص 362:
«هرآینه تحقیقاً ما بسیاری از جنّ و انس را برای جهنّم واگذاردیم؛ آنان که دلهایی را دارند که با آنها نمیفهمند، و چشمهایی را دارند که با آنها نمیبینند، و گوشهایی را دارند که با آنها نمیشنوند. ایشان همانند چهارپایانند، بلکه گمراهتر؛ به علّت اینکه آنها البتّه غافل هستند.»
