
مطلع انوار ج13
مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری
جلد سیزدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1370 ه. ق در مسجد قائم طهران میباشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا میباشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ حقیقت دین؛ عدم تحریف قرآن، تحریف کتب مقدّس ادیان؛ عصمت انبیاء و پاسخ به شبهات. • مباحثی درباره عقل و عقلانیت؛ مباحثی درباره فضیلت علم و علماء. • مباحثی در مورد دنیا، مرگ، برزخ و قیامت، معادجسمانی. • مباحثی در مورد انفاق؛ نیت و اخلاص؛ حقیقت توکل و فضیلت آن؛ امر به معروف و نهی از منکر و شرایط آن.
مطلع انوار ج13
142. فَلا حاجَةَ لَکَ فى خارِج *** یُخَبِّرُ عَنکَ بِما سُطِّر انسان، روح و جان تمام عوالم
در انسان نمونهای از تمام عوالم مادّه (یعنی ناسوت) و مجرّد (از ملکوت و جبروت و لاهوت) وجود دارد؛ و در حقیقت انسان روح و جان تمام عوالم است. حتّی پروردگار نمونهای از خود در انسان ایجاد فرموده که مقام خلاقیّت باشد؛ منتهی در خدا بیواسطه و در انسان بهواسطه است.
دل انسان، مظهر تجلیّات الهی
دل انسان مظهر تجلیّات خدا و انوار اوست. تمام عوالم چهرۀ خود را در آستان پر تجلّی دل به خاک میسایند، و نسبت به اوامر او سر تعظیم فرود میآورند.
فلك دوران زند بر محور دل ** وجود هر دو عالم مَظهر دل
بر آن نقشى كه از لوح و قلم رفت ** نوشته دست حق بر دفتر دل2
تمام عوالم در حکم ریشه و شاخ و برگِ درخت، و انسان در حکم میوۀ آن درخت
تمام عوالم حکم ریشه و شاخ و برگ درخت، و انسان در حکم میوه اوست. غرض و مقصود از غرس شجر، ثمر است.
قدرت ایجادی انسان در عالم برزخ و قیامت
این انسان که منغمر در عالم طبیعت است، خلقتش محدود و موجوداتش ضعیف است؛ ولی وقتیکه از این عالم رفت و روح مجرّد شد، همانطور که با ذهن خود در این دنیا هرچه میخواست ایجاد میکرد، در آن دنیا ایجاد میکند. در
- . دیوان الامام علی علیه السّلام، ص 178. معاد شناسی، ج 2، ص 172:
«1) دوای تو ای انسان در خود توست، و لیکن نمیفهمی؛ و درد تو از خود توست، و لیکن نمیبینی.
2) تو چنین میپنداری که جِرم کوچک و تنها بدنی هستی؛ درحالیکه عالم اکبر پروردگار در تو گنجانیده شده است.
3) تو آنچنان کتاب آشکارای خدای خود هستی که به یکیک از حروفش، حقائق و اسراری را نشان میدهد.
4) بنابراین تو به خارج از وجود خودت نیازی نداری تا بدانچه در تو قلم پروردگار نوشته است، تو را آگاه کند.» - . دیوان اسرار، ص 17.
- . دیوان الامام علی علیه السّلام، ص 178. معاد شناسی، ج 2، ص 172:
