مطلع انوار ج13

می‌دهد، باید گفت که محرّفند.

عدم دلالت آیات قرآن بر معصیت انبیاء

 اگر نصاری و یهود بگویند آیاتی هم در قرآن وجود دارد که دلالت بر معصیت آنها می‌کند ـ مثل﴿وَعَصَىٰٓ ءَادَمُ﴾؛¹ یا مثل ﴿فَلَمَّآ ءَاتَىٰهُمَا صَٰلِحٗا جَعَلَا لَهُۥ شُرَكَآءَ فِيمَآ ءَاتَىٰهُمَا﴾²؛ ﴿لِّيَغۡفِرَ لَكَ ٱللَهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنۢبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ﴾³ ـ جواب هریک مستلزم مقدمه‌ای است.

عدم امکان لغزش انبیاء در مقام تربیت و امکان آن در مقام عبودیّت

 امّا اوّل آنکه: انبیاء چون وسائطند دارای دو مقامند:

 1. مقام تربیت خلق؛

 2. مقام عبودیّت آنها نسبت به خالق.

 امّا مقام اوّل آنها، پس باید گفت: آنها معلم و مربّی بشرند و خدا آنها را امین دانسته، و معلم و مربِّی باید دارای درجات تربیتی متعلّم و مربَّیٰ باشد؛ لذا با مردم در أفعال باید فرق داشته باشند.

 و امّا در مقام عبودیّت، در کیسۀ خود جز فقر و عجز و نیستی و مملوکیّت چیز دیگری ندارند؛ درحالی‌که از مخلوق، أشرفند. هرچه درجۀ آنها بیشتر گردد، نابودی و عجز و فقر آنها نسبت به خالق زیادتر خواهد شد.

احمد ار بگشاید آن پر جلیل ** تا ابد مدهوش ماند جبرئیل⁴

در این مقام عبودیّت و سیر نفسانی خود، ممکن است بعضی لغزش‌هایی از