اسرار ملکوت ج3

اگر این ملعون با دستگاه خلافت و حکومت معاند بنی‌عبّاس سر و سرّی نداشت و از طرف آنان برای مقابله و رو در روئی با امام علیه السّلام مورد تأیید و تقویت و تشویق قرار نمی‌گرفت، دیگر تقیّه و خوف امام از او چه معنا و مفهومی می‌تواند داشته باشد؟!

 دستگاه خلافت عبّاسی از این مزدور و امثال او برای درهم شکستن شخصیّت و شئون امامت و ولایت به هر نحو و طریقی بهره می‌برد؛ چنانچه نظائر این مسأله در زمان ائمّۀ دیگر چون موسی بن جعفر و علیّ بن موسی الرّضا و حضرت جواد علیهم الصّلاة و السّلام اتّفاق می‌افتاد.

اعتراف أبوحنیفه بر افقهیّت و أعلمیّت امام صادق علیه السّلام

 در مناقب ابن شهر آشوب از أبوالقاسم بغّار به نقل از مسند أبی‌حنیفه چنین آورده است:

روزی از أبوحنیفه سؤال شد: فقیه‌ترین فردی را که تا کنون می‌شناسی چه شخصی است؟ در پاسخ گفت: «جعفر بن محمّد (علیهما السّلام). هنگامی که منصور دوانیقی آن حضرت را از مدینه به بغداد آورد روزی مرا طلبید و گفت: ”ای ابو‌حنیفه، می‌دانی که مردم به سمت جعفر بن محمّد روی آورده‌اند و مفتون و شیفتۀ کمال و علم و شخصیّت او شده‌اند و همه حواس و توجّهات به سوی او کشیده شده است. تو باید از مسائل فقهی و احکام شرعی آنچه که از آن سخت‌تر نباشد جستجو کنی، و آنچه در توان داری از مسائل مشکله که کسی پاسخ آن را به راحتی نمی‌تواند بدهد جمع کنی، و در مجلسی با حضور افراد مختلف و شخصیّت‌های گوناگون از ایشان پرسش نمایی؛ بلکه او از جواب باز مانَد و در پاسخ این سؤالات عاجز گردد، تا ما به مراد و مرام خود برسیم.“»

ابو‌حنیفه گوید: «من چهل مسأله که در نزد خود آنها را مشکل‌ترین مسائل می‌پنداشتم تهیّه کردم، آنگاه منصور در وقتی که در حیره بود مرا طلبید و برای مناظره فرا خواند. وقتی وارد مجلس منصور شدم دیدم جعفر (امام صادق علیه السّلام) سمت راست منصور نشسته است. پس به منصور سلام کردم