اسرار ملکوت ج3

و اشاره کرد که بنشینم، سپس به حضرت التفات نمود و گفت: ”ای أباعبدالله این شخص أبوحنیفه است.“ حضرت فرمودند: ”آری او را می‌شناسم.“

منصور رو به من کرد و گفت: ”ای اباحنیفه سؤالات خود را با أبی‌عبدالله مطرح کن!“ من شروع کردم به سؤال نمودن و حضرت پاسخ می‌دادند و می‌فرمودند: ”شما در این مسأله این‌چنین حکم می‌دهید، و فقهای مدینه چنین می‌گویند، و امّا ما (اهل بیت) رأی و فتوایمان این‌چنین است.“ و چه بسا رأی امام علیه السّلام موافق با رأی ما بود و چه بسا موافق با فقهای مدینه و چه بسا با هر دو گروه مخالف می‌شد.

تا اینکه تمام چهل مسأله را حضرت پاسخ فرمود و از پاسخ هیچ مسأله‌ای باز نماند.»

آنگاه أبوحنیفه گفت: «آیا کسی که اعلم از جمیع امّت است، اعلم و داناتر به اختلاف آراء مردم نمی‌باشد؟»¹

انقطاع از مکتب اهل بیت دلیل غوطه‌ور شدن أبوحنیفه در تخیّلات و توهّمات

 أبوحنیفه که به واسطۀ انقطاع از مکتب اهل بیت علیهم السّلام و عدم وصول به سرچشمۀ وحی، در اعماق ضلالت و جهالت غوطه‌ور بوده، برای جبران این فقدان چاره‌ای جز وارد نمودن تخیّلات و توهّمات در قالب رأی و قیاس در عرصۀ فقاهت و اجتهاد نیافت، و افکار باطله و مزخرف خود را به‌جای استناد به مصادر وحی و حقایق تشریع از نفوس قدسیّه اولیای دین قرار داد، و مردم را ـ که می‌بایست به سمت و سوی اولیای دین و ائمّۀ طاهرین علیهم السّلام به حرکت درآیند و از آبشخوار ماء معین عصمت و طهارت سیراب گردند ـ به سوی عوالم دنیّۀ شهوات و نفسانیّات ‌و غوایت و ضلالت سوق می‌داد، و در نتیجه این نفوس مستعدّه ـ که می‌بایست با قرار گرفتن در مسیر مستقیم تربیت و تزکیه که منحصراً از تراوشات مکتب اهل بیت نشأت می‌یابد، و با پیمودن منازل عالم کثرت و وحدت به نقطۀ اقصی و ذروۀ کمال و تجرّد نائل آیند ـ یک عمر در عالم تخیّلات و اعتبارات در میان افکار پوچ و واهی و شیطانی أبوحنیفه و