اسرار ملکوت ج3
جلد سوم از مجموعۀ «اسرار ملکوت» که شرحی نفیس ولی ناتمام از حدیث شریف عنوان بصری است از رشحاتِ قلم حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه بوده است که پیرامون موضوع «مشابهتِ مخالفینِ انسان کامل با مخالفینِ اهلبیتعلیهمالسلام» و «وظیفۀ سالک راه خدا هنگام نبود ولیّ خدا» به رشتۀ تحریر درآمده است. اهمّ مطالب این مجلّد: • لزوم رجوع به عارف کامل برای جمیع افراد بشر • انانیّت و استکبار مانعِ اصلی در تبعیّت از عارف کامل • نگرشی تحلیلی بر مکتبِ ابوحنیفه • استکبار و عنادِ ابوحنیفه در مواجهه با مکتب اهلبیت علیهمالسلام • تفاوتهای بنیادین بین مرجعیت شیعه و اهلسنّت • مرجعیت حقیقی در شیعه یعنی آینۀ تمامنمای رسولخدا و ائمۀ معصومین • توجه به ظاهر افراد، علت گمراهی از مکتب اهلبیت • اشکالات وارد بر نهضتها و قیامهای علویان • اشکالات تفصیلی وارد بر قیام زیدبنعلیبنالحسین علیهماالسلام • تفاوتهای حکومت اولیای الهی با حکومتهای جائر • ضرورت اتصال باطنی به ملکوت، در شخصِ حاکم • اشکالات وارد بر اکتفاءکنندگان به تکالیف ظاهری • مصادیقی از ماتریالیسیم دینی و مادیگرائی مذهبی • وظیفۀ سالک راه خدا هنگام عدم دسترسی به عارفکامل • شرحی مفصلی از وظیفۀ سالک راه خدا، هنگام دسترسی به وصیّ ظاهر • شاخصهها و خصوصیات وصیّ ظاهر • لزوم احتیاط سالک راه خدا در برابر وصیّ ظاهر • اهمیت «رفیق طریق» در سیروسلوک • شرحی مختصر از فتنههای بعد از رحلت علامه طهرانی قدّسسرّه • اهمیت مسئله «تقلید» و لوازم آن • لزوم اهتمام شدید سالک به مطالعۀ کتب عرفای بالله • عشق به خدا باید همراه قدرت علمی و استقامت برهان باشد
مرتب سازی:
اسرار ملکوت ج3
27قالَ: فَأخبِرنی عَن قَولِ اللهِ عَزَّوجَلَّ ﴿وَقَدَّرۡنَا فِيهَا ٱلسَّيۡرَ سِيرُواْ فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّامًا ءَامِنِينَ﴾،1 أیُّ مَوضِعٍ هُوَ؟
قالَ أبوحَنیفَةَ: هُوَ ما بَینَ مَکَّةَ و المَدینَةِ.
فَالتَفَتَ أبوعَبدِاللهِ علیه السّلام إلَی جُلَسائِهِ و قالَ: نَشَدتُکُم بِاللهِ هَل تَسیرونَ بَینَ مَکَّةَ و المَدینَةِ و لا تَأمَنونَ عَلَی دِمائِکُم مِنَ القَتلِ و عَلَی أموالِکُم مِنَ السَّرَقِ؟
فَقالوا: اللهمّ نَعَم.
فَقالَ أبوعَبدِاللهِ علیه السّلام: وَیحَکَ یا أباحَنیفَةَ! إنَّ اللهَ لا یَقولُ إلّا حَقًّا. أخبِرنی عَن قَولِ اللهِ عَزَّوجَلَّ ﴿وَمَن دَخَلَهُۥ كَانَ ءَامِنٗا﴾،2 أیُّ مَوضِعٍ هُوَ؟
قالَ: ذَلِکَ بَیتُ اللهِ الحَرامُ.
فَالتَفَتَ أبوعبدِاللهِ علیه السّلام إلَی جُلَسائِهِ و قالَ: نَشَدتُکُم بِاللهِ هَل تَعلَمونَ أنَّ عبدَاللهِ بنَ زُبَیرٍ و سَعیدَ بنَ جُبَیرٍ دَخَلاهُ فَلَم یَأمَنَا القَتلَ؟!
قالُوا: اللهمّ نَعَم.
«تو که هستی؟ عرض کرد: أبوحنیفه. حضرت فرمودند: تو فقیه و مفتی عراق میباشی؟ عرض کرد: بلی.
امام فرمودند: از روی چه مدرک و مستندی فتوا میدهی؟ عرض کرد: از قرآن کریم، کتاب الهی.
امام فرمودند: آیا تو به کتاب الهی شناخت و بصیرت تامّ داری؟ و احکامی که نسخ شده و آیاتی که ناسخ بعضی دیگر میباشند را به خوبی میشناسی؟ و نیز به آیات محکم و قاطع و غیر قابل تردید و آیات متشابه و قابل تردید و دارای احتمالات مختلف اطّلاع کامل داری؟ عرض کرد: بلی.
حضرت فرمودند: منظور و مقصود از این آیه که میفرماید: «ما در میان
- سوره السبأ (٣٤) ذیل آیه ١٨.
- سوره آل عمران (٣) قسمتی از آیه ٩٧.