عنوان بصری ج۱
جلد اول از مجموعۀ «عنوان بصری» حاصل مجالس حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» میباشد که طی سالیانی متمادی برای رفقا و شاگردان سلوکی و پویندگان مکتبِ عرفان و توحید ایراد فرمودهاند، که همراه با ویرایش به زیور طبع آراسته شده است. تبیین ظرائف ژرفِ تربیتی و سلوکی با بیانی روان و شیوا، همراه با ذکر مصادیق، امثله و حکایات متنوّع از شاخصههای این کتاب شریف بوده که در نوع خود بینظیر میباشد. مجلد اول از این مجموعه در موضوع «ولایت و هدایت» و تبیینِ «حقیقت هدایت باطنی» و «کیفیت دستگیری اولیایالهی» و «چگونگی سیر سالک در صورت نبود استاد کامل» به ساحت علم و فضیلت تقدیم میگردد. اهم مطالب مندرج در این مجلد: • اهمیّت حدیث عنوان بصری در سلوک راه خدا • هدایت و دستگیری امام، ملکوتی است و خارج از زمان و مکان • ولایت یعنی احاطۀ عِلّی و واقعی بر همۀ مقدّرات و نفوس • سالک باید خود را با قضا و قدر الهی تطبیق دهد • در هیچ زمانی راه رسیدن به خدا مسدود نیست • آیا هدایت پروردگار منوط به ارتباط ظاهری با امام است؟ • یکیبودن هدایتگریِ امام در ظهور و غیبت • بیفایدهبودن قُرِب ظاهری با با ولیّ خدا، در صورت عدم اتصال باطنی • شرط سلوکْ خلوص و تسلیم است، نه حضور امام و ولیّ • سالک باید مثل کسی باشد که شب امتحانش را میگذراند • گاهی صلاحِ سالک، در عدمِ وصول به ولیّ خداست • بعضیها راه نرفته سالکاند! • شمّهای از اسرار توحیدی و عرفانی در روز عاشورا
مرتب سازی:
عنوان بصری ج۱
25بسم الله الرّحمن الرّحیم
این روایت1 از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام منقول است، و مجلسی در کتاب بحار الأنوار ذکر نموده است. و چون دستورالعمل جامعی است که از ناحیه آن امام هُمام نقل شده است، ما در اینجا عین الفاظ و عبارات روایت و به دنبال آن ترجمهاش را بدون اندک تصرّف ذکر مینمائیم تا محبّین و عاشقین سلوک إلی الله از آن متمتّع گردند:
«١٧. أقُولُ: وَجَدتُ بِخَطِّ شَیخِنا البَهَائیِّ ـ قَدَّسَ اللهُ رُوحَهُ ـ ما هَذا لَفظُهُ:
قالَ الشَّیخُ شَمسُالدِّینِ مُحَمَّدُ بنُ مَکِّیٍّ: نَقَلتُ مِن خَطِّ الشَّیخِ أحمَدَ الفَراهانیِّ ـ رَحِمَهُ اللهُ ـ عَن عُِنوانِ2 البَصرِیِّ و کان شَیخًا کَبیرًا قَد أتَی3 علیهِ أربَعٌ و تِسعونَ سَنَةً، قالَ:
- متن این حدیث شریف به همراه ترجمه و تعلیقات عیناً از کتاب روح مجرّد، ص ١٧٦ إلی ١٨٦ نقل گردیده است. (محقّق)
- در أقرب الموارد گوید: «عَنوَنَ الکتابَ عَنوَنَةً: کَتَب عنوانَه، و یُقال: عَلوَنَهُ و عَنَّهُ و عَنَّنَهُ و عَنّاه. و الاسم: العُنوان. عُنوانُ الکتابِ و عِنوانُه و عُنیانُهُ و عِنیانُهُ: سِمَتُه و دیباجَتهُ؛ سُمّی به لأنّهُ یَعِنُّ له مِن ناحیَتِه. و أصلُه عُنّانٌ کَرُمّانٍ. و کُلُّ ما استَدلَلت بشَیءٍ یُظهِرکَ علی غَیرِه فعُنوانٌ له؛ یُقال: الظّاهر عُنوان الباطِن.»
- در أقرب الموارد گوید: «أتیٰ (ض) أتیًا و إتیانًا و إتیانَةً و مَأتاةً و أُتیًّا (و یُکسر) عَلی الشّیءِ: أنفدَهُ و بَلَغ آخِرَهُ و مَرَّ به. و ـ علیه الدَّهرُ: أهلَکهُ.»