عنوان بصری ج۱

نفر را می‌دید که در مسجدالحرام نشسته است به سراغ او می‌رفت و مطالب را برای او بیان می‌کرد و آیات قرآنی را می‌خواند، و یا می‌دید چند نفر در کنار حجرالاسود اجتماع کرده‌اند می‌رفت و در میان آنان می‌نشست و مطالب خود را ابلاغ می‌کرد، و نیز در ابتدای رسالت به مدّت سه سال، بعد از نزول آیۀ: ﴿وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ﴾¹ حضرت قوم و خویش و عشیرۀ خود را جمع کرد و برای آنها مطالب را بیان فرمود.

ملاحظه می‌کنید که در این موارد خود پیغمبر به سراغ مردم می‌رفت و کسی به دنبال او نمی‌آمد. یعنی پیغمبر برای دستگیری مردم به آنها مراجعه می‌کرد و یک به یک به دنبال افراد می‌گشت؛ او می‌خواست با مکارم اخلاق و کردار خاصّ به خود، در متن اجتماع برود و یک‌یک افراد را به دور خود جمع کند و آنها را جذب نماید.

فلسفۀ غزوات و جنگ‌ها در اسلام

پیغمبر به واسطۀ جنگ‌هایی که در مدینه اتّفاق افتاد افراد را به اسلام دعوت می‌کرد تا اینکه آنها را مسلمان کند. فلسفۀ غزوات و جهاد در اسلام، به هدایت درآوردن سایر افراد است؛ زیرا بنابر فلسفۀ کلّی هدایت و فیض الهی نسبت به بندگان، خداوند متعال لطفی را که عبارت است از هدایت، برای جمیع افراد عامّ می‌داند.

درست به عکس آنچه که امروزه مطرح می‌شود و دین را به عنوان یک عامل تهدید و ارعاب و تضییق و تحمیل نسبت به افراد قلمداد می‌کنند، و بعد هم در این مقام برمی‌آیند که: آیا این عامل می‌تواند با اختیار باشد یا بدون اختیار، و آزادی انسان در این زمینه چه جایگاه و موقعیّتی دارد؟

چون وقتی که قرار باشد مسأله‌ای از خارج بر شخصی تحمیل شود، طبعاً