عنوان بصری ج۱

گفت: من باید به جائی بروم، امّا اگر می‌خواهی مرا ببینی، فردا اوّل طلوع آفتاب برای دیدن من به وادی‌السّلام¹ بیا، با همدیگر ملاقات می‌کنیم.

این شخص به منزل می‌رود و گوئی به هوش می‌آید و با خود می‌گوید: او چه شخصی بود؟! و شب تا به صبح از شوق دیدار او نمی‌خوابد و آتش فراق این شخص بزرگ در دلش زبانه می‌کشد، و برای اینکه فردا صبح برود و او را ببیند لحظه شماری می‌کند. صبح نمازش را می‌خواند و لدی ‌الطّلوع به وادی‌السّلام می‌آید و می‌بیند عدّه‌ای از سادات جنازه‌ای را آورده‌اند؛ وقتی نزدیک می‌رود، می‌بیند جنازۀ همین شخصی بوده است که با او برخورد داشته است. از همان‌جا متنبّه می‌شود و برمی‌گردد و به این معانی ملتزم می‌شود.²

کیفیّت هدایت، فقط در دست ولیّ خداست

در این روایت امام عسکری علیه السّلام می‌فرمایند: کیفیّت راهنمائی و هدایت افراد در دست ولیّ خدا است که هر طور او تشخیص دهد باید انجام گیرد.

گاه ولیّ می‌خواهد شخصی را به خود جذب کند لذا او را در کنار خود نگه می‌دارد. مرحوم قاضی ـ رضوان الله علیه ـ شاگردان بسیاری داشتند که بعضی از آنها می‌خواستند به ایران بروند و ایشان صلاح نمی‌دیدند و در عین‌حال آنها رفتند، و ایشان فرموده بودند که: رفتن او در این شرائط به صلاح او نیست؛ یعنی این شخص الآن در یک خصوصیّت و کیفیّتی از تربیت قرار دارد که به مصاحبت و مُرافقت من احتیاج دارد، و ترک کردن نجف در این شرائط به ضرر او خواهد بود. و لذا ما می‌بینیم او به ایران می‌رود و در همان مرحله توقّف می‌کند و می‌ایستد و دیگر رشد نمی‌کند.

امّا همین مرحوم قاضی به آیة الله سیّد حسن مسقطی می‌فرمایند که: تو به