امام شناسی ج6

 صلة بن زفر مى‌گوید: «چون رحلت حذیفه نزدیک شد، در همان لحظات آخر که مى‌خواست جان تسلیم کند، و پارچه سراسرى به روى او کشیدند، من سر خود را در زیر پارچه بردم و به حذیفه گفتم: این فتنه واقع شد، حال تو مرا به چه أمر مى‌کنى؟! 

 حذیفه گفت: چون از دفن کردن من فارغ شدى! بر مرکبت سوار شو و با سرعت خود را به على برسان و به او ملحق شو! زیرا که او بر حقّ است، و حقّ از او مفارقت نمى‌کند»!

 و نیز ابن بابویه با سند متّصل روایت مى‌کند از شدّاد بن أوس که مى‌گفت: چون جنگ جمل بر پا شد، من نه بر له على بودم و نه بر علیه او، و تا هنگامى که روز به نیمه رسید، من دست از قتال برداشته و متوقّف بودم، و چون نزدیک شد که شب فرا رسد، خداوند در دل من انداخت که به على بپیوندم و بر له او جنگ کنم، و على هذا به او پیوستم و جنگ کردم تا به جائى که کار منتهى شد به همان‌جا که منتهى شد، و پس از آن به مدینه آمدم و بر أمّ سلمه وارد شدم.

 امّ سلمه به من گفت: از کجا مى‌آئى؟! گفتم: از بصره!

 أمّ سلمه گفت: با کدامیک از دو گروه بوده‌اى؟!

 گفتم: اى أمّ المؤمنین! من تا نیمه روز از جنگ کردن توقّف داشتم! و خداوند در دل من انداخت که به نفع على جنگ کنم!

 امّ سلمه گفت: کار خوبى کردى! چون من از رسول خدا شنیدم که مى‌گفت: مَنْ حَارَبَ عَلِیّاً فَقَدْ حَارَبَنِی؛ وَ مَنْ حَارَبَنِی فَقَدْ حَارَبَ اللهَ.

 «هر کس با على جنگ کند، با من جنگیده است، و هر کس با من جنگ کند، با خدا جنگیده است».

 من گفتم: أفَتَرِینَ أنَّ الْحَقَّ مَعَ عَلِیٍّ؟!

 آیا نظر تو اینست که حقّ با على است؟!