امام شناسی ج6

دعوت رسول اللَه صلَّى اللَه علیه و آله و سلَّم براى حجَّة الوداع‌

 و البته رسول اللَه به عنوان حکایت این خطاب، مردم را به حجّ دعوت مى‌نموده است، و إعلام خدا را از ناحیه نداى ابراهیم به سمع جهانیان مى‌رسانیده است، و امر خدا را با این آیه ابلاغ مى‌فرموده است.

 مردم از هر سو به مدینه منوّره روى آوردند، تا با رسول اللَه حجّ کنند و مناسک را بیاموزند، در اینجا دیگر جوان و پیر، و مرد و زن، و غنى و فقیر، مطرح نبود، بلکه بر هر کس که متمکّن بود بدین سفر مبادرت کند، و در خدمت رسول اللَه این فریضه را بجاى آورد، واجب بود به هر نحوى که ممکن است آماده سفر گردد.

 تمام أهل مدینه که متمکّن از سفر بودند، به جز عاجزان و مریضان با معیّت افرادى که از خارج مدینه آمده بودند، با رسول اللَه سفر کردند.

 در «سیره حلبیّه» گوید: «چون حضرت مى‌خواستند از مدینه بیرون روند، در مدینه مرض آبله (جدرى به ضم جیم و فتح دال، و یا جدرى به فتح آن دو) و یا مرض حصبه آمد، و این امر موجب شد که بسیارى از مردم نتوانند با پیامبر حجّ کنند¹، و لیکن مع‌ذلک جماعت‌هایى با پیامبر خدا از مدینه بیرون آمدند که تعداد آنها را غیر از خدا کسى نمى‌داند. گفته شده است: چهل هزار نفر، و گفته شده‌

است: هفتاد هزار نفر، و نود هزار نفر، و گفته شده است: یکصد و چهارده هزار نفر، و یکصد و بیست هزار نفر، و بیش از این مقدار نیز گفته شده است.»²