امام شناسی ج6

 أمّا اغنیاى ما که حجّ مى‌کنند از کشتن یک گوسفند در منى تجاوز نمى‌نمایند، و بنده به خاطر ندارم و نشنیده‌ام که کسى از همکیشان ما در منى شتر کشته باشد، با آنکه مخارج ایاب و ذهاب، سنگین و ثروت نیز در درجه بالا باشد.

اعتراض عایشه به رسول اللَه صلَّى اللَه علیه و آله و سلَّم‌

 در «سیره حلبیّه» آورده است که بعضى نقل کرده‌اند که شتر عائشه تندرو و سریع السّیر بود، و بارش سبک. ولى شتر صفیّه (یکى دیگر از زوجات رسول الله) کندرو بود، و بارش سنگین. فلهذا پیوسته شتر صفیّه از قافله عقب مى‌ماند.

 و بنابراین حضرت رسول اللَه دستور دادند که بار صفیّه را بر شتر عائشه گذاردند، و بار عائشه را بر شتر صفیّه. و چون چنین کردند، رسول خدا براى استمالت و عطف خاطر عائشه به نزد او آمدند و گفتند: یا أمّ عبد الله! بار تو سبک بود و شتر تو سریع السّیر! و بار صفیّه سنگین بود و شتر او بطى‌ء السّیر! و بدین جهت موجب کندى حرکت قافله بود، که ملاحظه مى‌کردید، و بجهت هماهنگى با شتر صفیّه، قافله از حرکت مى‌ماند، و ما بار تو را بر شتر او، و بار او را بر شتر تو نهادیم تا تعادل برقرار شود، و قافله بتواند به سیر خود ادامه دهد!

 عائشه گفت: تو چنین مى‌اندیشى که رسول خدا هستى؟!

 حضرت گفتند: یا أمّ عبد الله! آیا تو در شکّ هستى که من رسول خدا هستم؟!

 عائشه گفت: پس چرا حالت این‌طور شده است که عدالت نمى‌کنى؟!

 عائشه مى‌گوید: در أبو بکر پدرم حدّت و تندى بود، و سیلى بر چهره من زد، و رسول خدا أبو بکر را ملامت کردند که چرا سیلى زدى؟! أبو بکر گفت: مگر نشنیدى که چه گفت؟! رسول خدا فرمود: دَعْهَا فَإنَّ الْمَرْأةَ الْغَیْرَاءَ لاَ یَعْرِفُ أعْلَی الْوَادِی مِنْ أسْفَلِهِ.¹ «او را به حال خود باز گذار! چون زن شخصیّت طلب، بالاى وادى و بیابان را از پائین آن تمیز نمى‌دهد و فرق نمى‌گذارد».

 و از أحمد بن حنبل با اسناد خود از أسمآءِ بِنْت أبی بَکْر آورده‌اند که: چون فرود آمدند در مکانى که آن را عرج مى‌گفتند، شترى که بر روى آن توشه سفر رسول اللَه بود گم شد، و بر روى آن شتر توشه سفر ابو بکر نیز بود. و نگهبان آن شتر، غلام ابو بکر بود.