اربعین در فرهنگ شیعه

ظهور این مکتب و تبلور مبانی آن، در إحیای‌ ذکر و ابراز مراتب مودّت و محبّت به خاندان رسالت تحقّق می‌یابد.

لزوم حفظ حریم و حدّ و حدود مقام ولایت و امامت، در مکتب تشیّع

 در مکتب تشیّع حریم و حدود مقام ولایت و منصب امامت باید کاملاً مورد توجّه قرار گیرد، و هیچ فرد دیگری از هر طبقه و مرتبه نباید در این حریم و حرم داخل شود. تعابیر و کلماتی که در شرح و بیان احوال بزرگان و زعمای دین به‌کار می‌رود باید به‌طور کلّی با اصطلاحات و واژه‌ها و عبارات مستعمله در مورد أئمّۀ هدیٰ علیهم السّلام تغایر و تمایز ماهوی داشته باشد، که خدای نکرده تساهل و تسامح در این مسئله موجب سخط و غضب ولی‌نعمت ما و خدای متعال خواهد شد.

 تبیین مسئلۀ امامت معصوم علیه السّلام و امتیاز او با سایر افراد باید سرلوحۀ شعائر و مبانی تشیّع قرار گیرد؛ و این مسئله برای عموم، چه مسلمین و چه غیر آنان، روشن و مبرهن گردد که مقام و موقعیّت امام معصوم علیه السّلام ماورای اندیشه و توهّمات بشری قرار دارد، و هیچ فردی را نمی‌توان به او مقایسه نمود. و وصول به مرتبه و درجۀ امام علیه السّلام از طوق و طاقت افراد بشر خارج است، مگر آن عدّۀ قلیل که با قدم راسخ و همّتی عالی و عزمی متین و مجاهدات پیوسته و سلوک مسیر إلی‌الله حجب ظلمانی و نورانی نفس را طی نموده، با وصول به مرتبۀ ولایت و تجرّد، در نفس امام علیه السّلام فانی و مندک گردیده‌اند، که از اینان به عرفای بالله و صاحبان ملک ولایت و حائزان مرتبۀ تجرّد مطلق و فناءِ فی‌الله تعبیر می‌شود؛ و باقی افراد در مراتب مادون به حسب سعۀ وجودی و ادراکی خود قرار دارند.

 در مکتب تشیّع، همه چیزْ امام معصوم است و بس! و حدیث