حریم قدس

در وصفشان امام ‌جعفر صادق علیه السّلام فرمود: ”أنتُم واللهِ نورٌ فی ظُلُماتِ الأرضِ!¹ شما قسم به خدا نور الهی و چراغ هدایتید در تاریکی‌های عالم مادّه و ظلمات کثرات دنیا!“) بمیرد، شکافی در اسلام پدید آید که هیچ‌گاه ترمیم و اصلاح نخواهد شد.»

 از آنجا که محوریّت این مقاله بر لزوم و ضرورت سیر و سلوک إلی الله است، و بیان اینکه توجّه نفس به حقایق افعال و عبادات و پیروی انسان از استاد کامل و عارف واصلْ اصل لا یتغیّر و مسلّم برای ترقّی و تکامل است، لذا پرداختن به مسئلۀ عرفان و تصوّف موجب تطویل بلاطائل و خروج از مقصد و منظور بحث خواهد بود، و بدین مقدار از توضیح در این باب اکتفا می‌شود. گرچه کلمات بزرگان در این مسئله متفاوت است، امّا آنچه که به نظر نگارنده می‌رسد همان است که معروض شد، و هیچ فرقی بین مصداق این دو عنوان، چه مصداق فرد عارف کامل و سالک واصل و چه مصداق فرد متظاهر و ریاکار آن نمی‌باشد.

لزوم تمسک به طریقۀ عرفان و تبعیّت از استاد کامل

طریقۀ به ظهور و فعلیّت رساندن استعداد مقام خلیفة‌اللهی در انسان

 آنچه که از مجموعۀ کتب آسمانی و به‌خصوص آیات شریفۀ قرآنی و احادیث وارده از اولیای امر، حضرات معصومین علیهم السّلام، و نیز بیانات راقیۀ اولیای الهی و عرفای بالله، و نیز اقرار و اعتراف وجدان و فطرت انسانی به‌دست می‌آید این است که:

 وجود انسان که از مقام ذات حضرت حق با خطاب﴿وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي﴾² به عالم مادّه و دنیا نزول یافته است، در کمون ذات خود استعداد